Venus + Carnage

Komiksowy Cytat Tygodnia - Contes Malicieux, T.14: La chatte évaporée

2011-06-13T14:47:00.001-07:00

Królewnę Śnieżkę z filmu Disneya zna chyba każde dziecko. Szkoda natomiast, że stosunkowo nierozpoznawalna pozostaje Śnieżka z włoskiej serii komiksowej. Pod wieloma względami góruje ona nad swą amerykańską "kuzynką". Animowana Snow White już w latach trzydziestych XX wieku wydawała się niejednemu (dorosłemu) widzowi zanadto cukierkowata, Biancaneve natomiast reprezentuje zdecydowanie kobiecy, zarazem bujny i ponętny typ urody. Podczas gdy disneyowski purytanizm pozwalał Królewnie wyłącznie na dyskretny pocałunek z Księciem w finale, jej włoska odpowiedniczka w pełni korzystała ze swobody obyczajowej fumetti per adulti, figlując praktycznie z każdym napotkanym mężczyzną (również krasnoludki nie miały powodu do narzekań). Ponadto obydwie królewny cechuje ta sama pogoda ducha, wrażliwość i uczynność... choć dobroć Biancaneve ma jednak swoje granice, o czym przekonuje poniższy epizod.
Intryga w pigułce: Złe czarownice rzuciły perfidne zaklęcie na Śnieżkę i Theobalda, pozbawiając obydwoje narządów płciowych (!). Klątwę potrafi zdjąć wyłącznie czarownik Merlin, mieszkający na odległej wyspie. Monotonię morskiej podróży przerywa bohaterom pojawienie się pewnej niezwykłej mewy...

Mewa: Proszę, proszę... Dwoje śmiałków odważyło się zapuścić aż tutaj!

Theobald: Ptak!

Śnieżka: Witaj, śliczna mewo!

Ptak odpowiada...
Mewa: Witaj, nadobne dziecię!
Śnieżka: Och!

Śnieżka: Ależ... ależ ty mówisz!
Mewa: Tak, to jedyna ludzka cecha, jaka mi pozostała!

Mewa: Jestem wielce przystojnym księciem, którego zła wiedźma zaklęła w mewę!
Śnieżka: Biedny przyjacielu... Nas spotkało podobne nieszczęście!

Śnieżka opowiedziała mewie o swojej niefortunnej przygodzie...
Mewa: Mój przypadek jest nieco inny... Mogę na powrót zamienić się w księcia, kiedy piękna i młoda dziewczyna zgodzi się, abym dziobnął ją w piczkę!
Śnieżka: Przykro mi.. ale jak już ci tłumaczyłam, moja piczka wyparowała!

Mewa: Być może to zadziała również z drugim otworem!
Śnieżka: Ach tak?

Śnieżka: Mam ochotę spróbować... W końcu to zawsze przyjemnie spotkać pięknego księcia!

Theobald: Ależ co ty robisz?
Śnieżka: Ty lepiej zajmij się sterem!
(do mewy) Tak będzie dobrze?

Theobald: Cóż za łajdactwo!
Śnieżka: AJ!

Czar pryska...
I pojawia się książę...

Książę: Moja dobrodziejko!

Śnieżka: Jak to? Taki z ciebie piękny książę?

Książę: Tak!
Śnieżka: A idź w cholerę!
Książę: Ach!

Śnieżka: Zamień się w rybę!

Śnieżka: Miejmy nadzieję, że nie napotkamy już podobnych natrętów!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Pinokio

2011-06-06T12:19:00.000-07:00

Twórcze bolączki Karalucha Jiminy, jednego z głównych bohaterów wielowątkowego Pinokia Winshlussa. Nareszczie postać, z którą łatwo się identyfikować!

Karaluch Jiminy (czytający Idiotę Dostojewskiego): "Uświadomienie sobie cudzego geniuszu umożliwia miarodajną ocenę własnego..."

Necron, T.4 - Kobiety pająki

2011-06-03T06:11:00.000-07:00

Moi drodzy, przed Wami czwarty tomik Necrona, któremu chyba wreszcie udało się zaistnieć w świadomości polskich czytelników! Dowodem tego wpis na naszej Wikipedii. Jak miło! Intryguje mnie, czy tej pory seria zyskała sobie już grono przeciwników i zwolenników. Pierwsi zapewne omijają ją szerokim łukiem, co nie jest zanadto trudne, zważywszy na to, jak przestronnym miejscem jest internet. Jeśli jednak będą mieli pecha i trafią właśnie tutaj, zachęcam ich do wylewania żółci w komentarzach. Nie tłumcie w sobie złości i żalu z powodu tego, że tłumaczy się takie plugastwa, podczas gdy np. arcydzieła komiksu francuskiego leżą odłogiem. Oczywiście w równym, a może nawet nieco większym stopniu zależy mi na opiniach osób, którym Necron i Frieda przypadli do gustu. Wasze pochlebstwa i zachwyty mile połechtają moją próżność i zachęcą do wytężonej pracy nad kolejnymi woluminami!

Zapraszam do lektury!

Okładka trzeciego tomiku autorstwa Magnusa, który przygotował ją specjalnie na potrzeby edycji specjalnej w dużym formacie. A dlaczego nie czwartego, skoro to on ma dziś swoją premierę? Otóż okładka Le Donne Ragno zdradza tożsamość tytułowych "kobiet pająków", psując suspens. Najlepiej podziwiać ją już po ukończeniu lektury, dlatego pojawi się w następnym "necrońskim" poście!

Komiksowy Cytat Tygodnia – Batman: Blind Justice

2011-05-30T05:37:00.001-07:00

W najlepszych historiach o Batmanie dominuje ponury ton, motywacja i postępowanie bohatera są kwestionowane, zaś finałowy triumf zawiera w sobie jakąś gorzką refleksję. Tak dzieje się również w Blind Justice Sama Hamma, którego dziełem były również scenariusze do obydwu burtonowskich Batmanów. Z miejsca widać, że Sam zna się na swojej robocie i potrafi stworzyć skomplikowaną, oryginalną intrygę. Nie podlega też wątpliwości jego talent do pisania inteligentnych dialogów. Natomiast jego psychologiczny portret Batmana należy do tych najbardziej pesymistycznych - a więc nie szlachetny (choć mroczny) Rycerz, tylko nieuleczalny obsesjonat, którego samotna krucjata może być wręcz pozbawiona sensu. Co prawda najbardziej bezwzględną ocenę bohatera zawiera monolog wewnętrzny najemnika Henri'ego Ducarda, niejako czarnego charakteru opowieści, może więc nie powinniśmy bezkrytycznie jej akceptować? Trzeba jednak przyznać, że Ducard ma niezłe argumenty...

Henri Ducard: Batman.
Jego dedukcyjne talenty wydają się mocno przeceniane.

Nie potrzeba wielkiego intelektu, żeby poradzić sobie z uliczną zbrodnią. Liczą się fart i koordynacja, czyli umiejętności operacyjne.
Nie, to co mnie interesuje...
...to fakt, że funkcjonuje jako latarnia dla pewnej odmiany psychotyków.
Specjalizują się oni w absurdalnie gigantycznych intrygach i jakikolwiek byłby ich rzekome usprawiedliwienie...
...chciwość, zemsta, zdobycie władzy...

..ich prawdziwy cel jest zawsze taki sam: zaangażować Batmana do roli Nemezis.
Stąd kalambury, zagadki, rażąco oczywiste wskazówki, o których rozrzuceniu nigdy nie zapominają...
...wzywając swego przeciwnika, by odkrył oczywistości.
On zawsze triumfuje. Gdyby przegrał, zostaliby osieroceni. Ich pas de deux przestałby mieć sens.
Jak niegrzeczne dzieci, które prowokują gniew surowego, wymagającego ojca...

...próbują wyłącznie zaszokować go ogromnymi rozmiarami swoich wykroczeń. Wyczekują momentu, w którym zostaną docenieni.
Dlatego też "dobro" zwycięża "zło".
Prawdziwe zło bardzo rzadko manifestuje się z takim hałasem.

Prawdziwie niebezpieczne jednostki ustalają swoje subwersywne cele i realizują je, kawałek po kawałku... Niedostrzegalnie, nieubłaganie.
Nie gustują w teatralności.
Kiedy Batman zajmuje się drobnymi złodziejaszkami i krzykliwymi szaleńcami, otchłań zgnilizny rozwiera się jeszcze szerzej u jego stóp.
Jest jak opatrunek u pacjenta chorego na raka.
Nie jestem rzecz jasna moralistą, ale moim zdaniem ten Batman ma bardzo ubogie rozumienie świata.

Hara-Kiri, Journal bête et méchant

2011-05-26T02:05:00.000-07:00

"Czasopismo głupie i złośliwe" - tak brzmiał podtytuł Hara-Kiri, magazynu satyrycznego ukazującego się we Francji w latach 1960-1985. Przez dwie i pół dekady bezlitośnie obśmiewało ono wszystkich i wszystko, co się dało, w pełni korzystając z wolności słowa. Ostentacyjną wulgarnością i poziomem prezentowanego humoru przypominał trochę nasze NIE, jednak w przeciwieństwie do tygodnika Urbana nie reprezentował żadnej opcji politycznej. Jego filozofia sprowadzała się do sentencji, jaką w filmie Horse Feathers wyspiewuje Groucho Marx: "Whatever It Is, I'm Against It!”. Tak jak Monty Python w Anglii, tak Hara-Kiri we Francji stał się synonimem totalnej anarchii, dla której nie istnieją żadne świętości. Notabene, redaktorzy Hara-Kiri zasłużyli na miano obrazoburców znacznie bardziej niż kultowi angielscy komicy, którzy wystrzegali się kpienia z religijnych symboli. Paryscy złośliwcy nie mieli podobnych skrupułów.

Subiektywny Top 10 najbardziej ofensywnych okładek:

"Chciałam go porzucić, ale on nie chciał"

"Uprawiajcie grzyby"

"Upośledzeni fizycznie są takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni"

"Armia daje wam pracę"

"Jackie ociera łzy"

"Czerwiec 1940 - to były czasy!"

"Czy można zrobić się na brąz bez słońca?"

"Zostań poszukiwaczką złota"

"NIE dla aborcji. Pozwólcie im żyć!"

SPECJALNY NUMER ŚWIĄTECZNY:

Święta Dziewica: "Zrobiłam sobie aborcję!"

Komiksowy Cytat Tygodnia - Conrad et Paul, T.2 : Tranches de vit

2011-05-22T06:08:00.000-07:00

Kilkakrotnie zdarzyło mi się spotkać z pogardliwym określeniem francuskiego jako "pedalski". Wygląda na to, że zrobiło ono karierę za sprawą leniwców, którzy usiłowali w ten sposób zdyskredytować język, którego nie chcieli (bądź też nie potrafili) się nauczyć. Bo niby z jakiego względu to właśnie multikulturowa Francja zasłużyła sobie na utożsamianie z jedną, mniejszościową orientacją seksualną? O wiele silniejszą reprezentację ma homoseksualizm w Niemczech. Przecież to właśnie tam tworzy Ralf König, najpopularniejszy twórca komiksów o tematyce gejowskiej. Jego albumy wydawane są na całym świecie i bywają nawet przenoszone na ekran (Zabójczy kondom, Mężczyzna przedmiot pożądania). Najpopularniejsza z dorobku Königa jest seria Konrad i Paul, opowiadająca z humorem o codziennej egzystencji gejowskiej pary. Bohaterowie bynajmniej nie są idealnie dobrani pod względem charakteru i temperamentu, wydaje się również, że mają odmienną definicję Sztuki...

Konrad: Co… co to jest?!
Paul: Andy Warhol. „Sex Parts.” Rok 1977.
Za głupie 700 marek z galerii plakatu w Hamburgu.

Konrad: 700 marek?
Paul: 700 marek.
Konrad: Ale… to znaczy… czemu to coś wisi nad kanapą? Chyba tam nie zostanie, co?
Paul: A czemu nie? Jest wystrzałowy! Piękne kolory…

Konrad: Mowy nie ma! Masz to zdjąć i to natychmiast! Dopóki ja też korzystam z tego pokoju, nie będzie mi tu wisiało żadne porno!
Paul: Jakie porno?! To nie jest żadne porno, to SZTUKA!
Konrad: Akurat ty mi będziesz tłumaczyć, co to jest sztuka! Dla ciebie wszystko jest sztuką, o ile się pieprzą!
Paul: Warhol był jednym z najważniejszych twórców XX wieku! I temu nie możesz zaprzeczyć!!

Konrad: Jasne, że był! Ale namalował jeszcze dwadzieścia milionów innych obrazów! Czemu nie powiesisz nad kanapą Monroe, krowy albo puszki z zupą?! Nie, musi być rżnięcie w tyłek! To jest sztuka i nic poza tym! Grunt, że jest rżnięcie!!!
Paul: Wiesz, co ty jesteś? Zacofany jesteś!!!
Po prostu trzęsiesz portkami, że przyjdzie twoja matka i na widok obrazka dostanie szoku!
Konrad: Na tym poziomie dyskutować nie będę. Masz zdjąć ten plakat, zrozumiano? Powieś go w swoim pokoju, z całą resztą „dzieł sztuki”!
Paul: Ciemnogród!!!

Paul: Andy Warhol i porno! O rany!

Tłum: Przemysław Wnuk

PS: Aby nie burzyć "pedalskiego" mitu o Francuzach, będącego dla wielu maluczkich źródłem pocieszenia, zaczerpnąłem kadry z wydania Glénat. Tłumaczenie pochodzi natomiast z polskiej edycji. Tak, tak, polskiej! Również my nie jesteśmy tak do końca "hetero"!

Necron, T.3 - Mechaniczne potwory

2011-05-20T05:04:00.000-07:00

Tym razem bez zbędnego rozwodzenia się: trzeci tomik Necrona rozgrywa się na bezludnej wyspie, położonej gdzieś na Morzu Norweskim. Bezludnej? O tym na własnej skórze przekonają się bohaterowie, Frieda Boher i jej potwór (choć lepiej go tak nie nazywać, on tego nie lubi!). My zaś możemy spokojnie i bez narażania życie przeczytać o tym na ekranie laptopa bądź komputera. W innej części Europy można Mechaniczne potwory nawet kupić, jeśli więc uznacie, że skany (pochodzące z czasów, kiedy skanlacyjny proceder był jeszcze w powijakach) nie spełniają Waszych wysokich standardów, czym prędzej wchodźcie na francuską bądź angielską stronę Amazon. Można spróbować również z eBayem, tam jednak znacznie więcej jest wydań starszych, nie mogących pochwalić się tak piękną oprawą, jaką zapewnił serii Cornélius. Wznowienie we właściwym formacie i u prestiżowego wydawcy już przyniosło efekty: dzieło Magnusa zostało wreszcie docenione! W tym roku doczekało się nominacji do Prix du Patrimoine (Nagroda dziedzictwa) na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Angoulême. Nie sposób więc zaprzeczyć, że jest to czytadło na czasie!

Miłej lektury!

Korneliuszowa Special Edition. 15 EUR

Komiksowy Cytat Tygodnia - Corto Maltese, Tom 10: Tango

2011-05-15T10:58:00.000-07:00

Polskie akcenty w zachodnich komiksach pojawiają się tak rzadko, że jak dotad nikomu chyba nie przyszło do głowy ich tropienie. Po co bowiem przygnębiać się własną nieobecnością, uświadamiając sobie z żalem, że nikogo nie interesujemy? Oczywiście od każdej reguły są wyjątki i z marszu można wymienić przynajmniej trzy. Ten najważniejszy to oczywiście Maus Arta Spiegelmana, gdzie przybraliśmy niezbyt chwalebną postać świń. Ta personifikacja stała się niegdyś powodem oburzenia co niektórych, tymczasem z rozwoju wypadków wyraźnie wynika, że nie była wcale najgorszą z możliwych. Przede wszystkim, świnia może być uznana za zwierzę całkiem sympatyczne. Ponadto w czasach wielkiej inwazji kotów i zorganizowanych przez nich obozów zagłady znacznie bezpieczniej było tłuścioszkom niż chudym myszkom (takim jak sam bohater). Już w ludzkiej postaci, lecz wciąż w okresie II Wojny Światowej, byli Polacy świadkami interwencji samego Człowieka ze Stali w historii Superman: Time and Time Again. Niestety, rzucany z jednej epoki historycznej w drugą bohater nie miał możliwości pokonać III Rzeszy w pojedynkę. Udało mu się co prawda uratować tysiąc ludzi, lecz cóż to jest przy milionowych stratach?
Wydaje się, że zawsze łączeni będziemy z martyrologią, nawet kiedy zagraniczni twórcy zdecydują się sportretować bardziej odległą przeszłość. Tak dzieje się w mandze Aż do nieba. Tajemnicza historia Polski. Pani Riyoko Ikeda, specjalistka od historycznych wyciskaczy łez (Róża z Wersalu), dostrzegła w okresie rozbiorów i późniejszych wojen napoleońskich idealne tło dla tragicznego romansu, którego bohaterem jest sam książę Józef Poniatowski. Czytając o jego burzliwych losach, nie sposób nie uronić również łezki nad umęczoną, gnębioną przez zaborców Rzeczposplitą.
W tym elitarnym gronie "polonicum" zgoła nietypową pozycję zajmuje dziesiaty tom Corto Maltese, wybitnej włoskiej serii, rozgrywajacej się na początku XX wieku. Choć w tym okresie Polacy byli wciąż pod jarzmem obcego panowania, nie pozwalali o sobie zapomnieć, i jak się okazuje, nie tylko w tym pozytywnym sensie, jako laureaci Nagrody Nobla z zakresu fizyki (Maria Skłodowska-Curie) czy literatury (Henryk Sienkiewicz). Niektórzy wykazywali przedsiębiorczość w znacznie mniej chwalebnych dziedzinach, o czym przekonuje poniższy dialog z początku albumu Tango. Zarys fabuły: Corto zjawia się w Argentynie, by odnaleźć swoją przyjaciółkę, Luise Brookszowyc...

Corto Maltese: Powiedz, Fosforito, nie znasz przypadkiem stowarzyszenia o nazwie "Warsavia"?
Fosforito: Warsavia? Zamierzasz igrać z ogniem!

Corto Maltese: Dlaczego?
Fosforito: Warsavia to parawan przestępczej siatki.

Fosforito: Owo stowarzyszenie wzajemnej pomocy, założone na początku wieku na mocy prawa z 1901 roku, nie jest niczym innym niż zbieraniną rajfurów.
Corto Maltese: Skąd nazwa Warsavia?

Fosforito: Ponieważ prawie wszyscy mają polskie korzenie, co nie oznacza, że wszyscy imigranci z Polski zajmują się prostytucją.* Stowarzyszenie liczy sobie około 300 członków, którzy kontrolują 3000 burdeli, gdzie pracuje 30 000 dziewcząt.
Większość z nich to Żydówki, zwiedzione fałszywymi propozycjami małżeństwa...
* Uff... Kamień spadł mi z serca!
Fosforito: ...które przywieziono tutaj, do Buenos Aires i Rosario. Znajdują się tu również włoscy rajfurzy, hiszpańscy sutenerzy i francuscy alfonsi, wyrywający sobie strefy wpływów. Skąd to pytanie?
Corto Maltese: Znałem dziewczynę, która przyjechała tutaj, by pracować dla tych ludzi.

Fosforito: Ach... To nie będzie proste. Te środowisko ma swoje ścisłe prawa. Kiedy dziewczyny się buntują, zostają wysłane na południe albo znikają. Znasz jej adres?
Corto Maltese: Nie.

Odszukanie Louise nie będzie prostym zadaniem. Corto jeszcze nie domyśla się, na jakie niebezpieczeństwo naraża się, wchodząc w drogę demonicznemu stowarzyszeniu Warsavia! Choć trzymałem za niego kciuki, miałem zarazem cichą satysfakcję, że po raz pierwszy przypada nam rola czarnych charakterów. Nie udało mi się niestety odszukać informacji o tej przestępczej organizacji. Z wiadomych wzgledów nie wspominają o niej w podręcznikach. Ufam jednak Hugo Prattowi, który już nie raz dał się poznać jako rzetelny i wnikliwy badacz tego wyjatkowo burzliwego okresu w dziejach...

This is FUNKY KOVAL? This is Madness!!!

2011-05-10T13:51:00.000-07:00

Czwarty tom Funky’ego Kovala zapowiadany był od tak dawna, że chyba nawet najbardziej wytrwali fani dali za wygraną i pogodzili się, że ten legendarny komiks już na zawsze pozostanie Trylogią, której zakończenie pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Zresztą otwarty finał niekoniecznie musi być czymś złym, czasami wręcz nobilituje dzieło, dodając mu głębi i tajemniczości. Najlepiej świadczy o tym ostatni odcinek Twin Peaks, który w zamierzeniu miał być zaledwie emocjonującą zapowiedzią kolejnej serii, której jednak nigdy nie było dane powstać. Wydawało się, że podobnie stanie się z Kovalem. Już na trzeci album przyszło czekać nad wyraz długo, bo ponad pięć lat. To szmat czasu, zwłaszcza że według niepisanego prawa albumowe odcinki danej serii powinno dzielić nie więcej niż 12 miesięcy odstępu, aby czytelnicy nie zdążyli zapomnieć, o czym opowiadała. Polski rynek był oczywiście anomalią, gdzie skrajnie wyposzczony odbiorca nie miał prawa wybrzydzać, mógł tylko dziękować twórcom, że po upływie tylu lat chciało im się wracać na stare śmieci. Tym niemniej właśnie wtedy pojawiły się dość wyraźne głosy, że to już nie ta jakość, a twórcy powinni dać sobie spokój. Można było odnieść wrażenie, że fala krytyki ostatecznie zniechęciła Bogusława Polcha i Macieja Parowskiego do zabawy w political sience-fiction, dlatego też porzucili ją na rzecz „wiedźmińskiej” fantasy.

Tymczasem okazuje się, że idea czwartego albumu nigdy nie umarła, a jeno drzemała, czekając z przebudzeniem na odpowiedni moment. Przez chwilę wydawało się, że będzie nim przygotowana przez Egmont reedycja serii, w której oprócz trzech klasycznych albumów znalazły się trzy plansze planowanej kontynuacji. Autorzy nie poszli wówczas za ciosem, co tłumaczyłem sobie szkicowością owych plansz, nijak mających się do precyzji Trylogii (tak, również Wbrew sobie, krytykowanej trzeciej odsłony). Skutecznym impulsem okazało się dopiero zakupienie przez Hollywood praw do ekranizacji Funky Kovala. Zainteresowanie amerykańskiego przemysłu filmowego jest niewątpliwym sukcesem polskiego komiksu, niezależnie od tego, ile z pierwowzoru pozostanie w gotowym obrazie (zapewne tyle, co w Dylan Dogu, czyli sam tytuł). Zmobilizowani do pracy Parowski i Polch postanowili wreszcie dopowiedzieć dalsze losy dzielnego agenta agencji Universs. Efekty ich pracy możemy oglądać od października 2010 roku w formie odcinków, zamieszczanych w czasopiśmie Nowa Fantastyka.

Mój niepokój wzbudziła już tzw. „cisza w eterze”. Tak wyczekiwanej kontynuacji powinien towarzyszyć medialny szum i opinie czołowych krytyków komiksu, np. jakiś przekrojowy felieton Jerzego Szyłaka. Internet powinien stać się miejscem zażartej dyskusji zwolenników i przeciwników albumu, toczącej się na łamach wszystkich komiksowych portali i grup dyskusyjnych! Tymczasem nic z tego. Wytrwałe poszukiwania nie przyniosły żadnych rezultatów. Nie natknąłem się choćby na jedną opinię na temat publikowanych w Nowej Fantastyce materiałów, co dopiero mówić o dyskusji. Czyżby N. F. spadła do roli marginalnego pisma o ograniczonym zasięgu, czytanego wyłącznie przez ludzi starej daty, którym brak czasu nie pozwala na udzielanie się w Internecie? Trudno byłoby uwierzyć w coś takiego, ale jeszcze trudniej w to, że wysiłki naszych klasyków komiksu nikogo już nie obchodzą, a sam Funky stał się reliktem minionej epoki. Ale tak przecież nie jest, skoro funkcjonuje nawet oficjalna strona serii, regularnie informująca o fanowskich spotkaniach z Polchem oraz postępach prac nad ekranizacją. Tymczasem o publikacji czwartego albumu w odcinkach zaledwie coś tam się niewyraźnie przebąkuje. Może więc wszyscy wstrzymują się z komentarzami do wydania albumowego, które według zapowiedzi powinno ujrzeć światło dzienne pod koniec tego roku? Przecież jeszcze nie wszystkie odcinki się ukazały, co teoretycznie uniemożliwia kompleksowe spojrzenie.

Jako osobnik niecierpliwy z natury nie mogłem czekać, aż Wrogie przejęcie, bo tak właśnie brzmi tytuł czwartej odsłony Kovala, zawita do sklepów. Natychmiast po otrzymaniu informacji o jej istnieniu sięgnąłem po Nową Fantastykę. Przeczytałem sześć odcinków, choć na dzień dzisiejszy dostępnych jest więcej, bodajże osiem. Jak się okazało, była to najcięższa komiksowa lektura w całym moim życiu! Mocno powiedziane, zważywszy na fakt, że za czasów młodości nie ominęły mnie takie obrazkowe zakalce jak Wirus czy Szwedzka intryga/Złowrogi półksiężyc. Owe niesławne tytuły były jednak wypocinami nieznanych twórców, których publikację umożliwił okres kompletnego chaosu, towarzyszący przemianie ustrojowej. W przypadku Wrogiego przejęcia mamy natomiast do czynienia z czymś znacznie bardziej przerażającym, mianowicie całkowitą zapaścią błyskotliwych niegdyś artystów. Czwarty Funky stawia pod znakiem zapytania już nie stan kondycji twórczej, ten bowiem objawia się z całą wyrazistością, lecz wręcz ich zdrowie psychiczne. Wydaje się, że nikt przy zdrowych zmysłach nie skierowałby do druku tak złego materiału.

Czy czegoś podobnego można się było spodziewać? Po jako takim ochłonięciu z przykrością muszę stwierdzić, że tak. Przede wszystkim należało potraktować zaprezentowane w 2003 roku plansze jako wskaźnik aktualnych możliwości graficznych Bogusława Polcha. Pełen dobrej woli uznałem je za wypadek przy pracy, chwilowy spadek formy, tymczasem prawda jest nieubłagana: Twórca Ekspedycji od ponad dekady nie narysował żadnego komiksu, w związku z czym zupełnie zapomniał, jak to się robi i teraz w bólach opanowuje się tę trudną sztukę od nowa. Obruszałem się na określenie „chałtura”, jakie często padało przy podsumowywaniu jego działalności w charakterze grafika reklamowego. Przecież reklama również może być sztuką, a Polch dowiódł, że do perfekcji opanował sztukę skrótu graficznego (vide okładki Wiedźmina dla wydawnictwa Supernova). Obecnie skłonny jestem przyznać rację malkontentom. Cokolwiek Polch tworzył przez te wszystkie lata, z pewnością nie było sztuką wysokich lotów, skoro zaowocowało tak wielką katastrofą jak Wrogie przejęcie. Brzydka i nieczytelna grafika, niechlujny układ kadrów, bohaterowie wyglądający niczym karykatury wykonane ręką amatora… Całkiem nieoczekiwanie jedyną postacią, która zachowała swe dawne oblicze, jest miss Lilly Rye. Ponieważ jednak została uśmiercona w poprzednim albumie, pojawia się wyłącznie w charakterze wizji sennej, na przestrzeni trzech lub czterech kadrów. Zdecydowanie za krótko, by uratować komiks.

Wydawałoby się, że nic gorszego od fuszerki Polcha nie może nas spotkać, tymczasem dzielnie sekunduje jej niewydarzony scenariusz Macieja Parowskiego. W tym wypadku zwiastunem nieszczęścia był wywiad, w którym Parowski oznajmił, że nie zamierza pisać banalnej linearnej kontynuacji, lecz zaproponować coś zupełnie nowego, "świeżego". Nie wiem, co takiego złego w tradycyjnej fabule, zwłaszcza gdy jest dobrze poprowadzona. Scenarzysta w każdym razie dał wyraźnie do zrozumienia, że nie interesują go zanadto dalsze losy wymyślonego niegdyś bohatera, miałby natomiast ochotę odrobinę poeksperymentować jego kosztem. Słowo stało się ciałem (tzn. koślawą grafiką) i zamiast wyjaśnienia nurtujących nas od kilkunastu lat zagadek dostajemy ciąg "pojechanych", pozbawionych sensu i wyraźnej puenty scenek, które po 20 stronach okazują się snem zamroczonego narkozą Kovala. Przebudzenie bohatera niewiele zresztą zmienia, narracja w dalszym ciągu demonstracyjnie odrzuca logikę i związki przyczynowo-skutkowe. Intencje autora dość szybko ujawniają nachalne odniesienia do Internetu, komputerów, tudzież innych technicznych nowinek. Pokręcona fabuła ma oddawać współczesną mentalność użytkownika sieci, przyswajającego informacje w sposób chaotyczny i pośpieszny. Jacek Parowski wydaje się podzielać poglądy głoszone przez Petera Greenawaya, głoszącego rychłą śmierć narracji i proponującego w jej miejsce audiowizualny, najlepiej trójwymiarowy happening. Czy mają rację? Ich nieudane eksperymenty świadczą raczej o tym, że w dalszym ciągu najlepiej sprawdza się „banalna”, tradycyjna fabuła. I po co było wciągać w ten marnej próby postmodernizm Funky’ego, największą legendę polskiego komiksu? Z pewnością nikomu nie wyszło to na zdrowie.

Niedobrze na stare lata zamieniać się na siłę w wielkiego awangardzistę. Artystom starej daty znacznie lepiej wychodzi szlachetny akademizm. A jeśli również na to braknie już talentu i sił, lepiej przejść na zasłużoną emeryturę. Nigdy nie przypuszczałem, że stanę się pierwszym, który otwarcie apeluje o porzucenie zamiaru opublikowania kontynuacji Funky Kovala w formie albumu! Wypuszczenie go na rynek tylko ośmieszy autorów, a wydawnictwu przyniesie olbrzymie straty. Może również zrazić młodych czytelników do reszty serii. Naprawdę nie warto. Podejrzewam, że podobnego zdania jest większość zainteresowanych, która woli jednak zachować milczenie, by nie urazić naszych kochanych weteranów. Zawsze jednak znajdzie się osoba, która nie może wytrzymać i musi sobie ponarzekać. Cóż, tym razem padło właśnie na mnie.

Necron, T.2 - Statek trędowatych

2011-05-05T09:17:00.000-07:00

Złego diabli nie wezmą! Friedzie Boher udało się przeżyć zarówno atak zbuntowanych potworów, jak i pożar domostwa. Oficjalnie uznana za zmarłą, nie ukrywa dłużej swej perwersyjnej natury. Zrywa więzy z ludzkością, w przyszłości zamierza jednak zapanować nad nią, w czym pomóc ma jej wybitny intelekt, wspomagany siłą fizyczną oddanego sługi Necrona. Do realizacji tych megalomańskich projektów potrzebne jej będzie centrum dowodzenia. Frieda postanawia, że stanie się nim mała wysepka na Morzu Północnym. Pytanie tylko, jak się na nią dostać, zwłaszcza że pani doktor ani myśli rozstawać się ze swoim kochankiem z parku sztywnych...
Drugi tomik pozwala nam zorientować się, w jakim klimacie utrzymana będzie cała seria. Dopiero tutaj Roberto Raviola dokonuje pełnej charakterystyki zarówno Friedy, jak i Necrona, który jako tako opanowuje zdolność mówienia i ujawnia nietypowe preferencje kulinarne. Od Statku trędowatych rozpoczyna się również wędrówka bohaterów po całym świecie, pełna dramatycznych i mrożących krew w żyłach wydarzeń. Jak to piękną włoszczyzną (niestety zatraconą w tłumaczeniu) stwierdza sama doktor Boher: "La nostra avventura comincia qui!"

Miłej lektury!

Dottoressa Frieda w szkicu

Komiksowy Cytat Tygodnia – Chick Cartoon Tracts: Papa? (cz.2)

2011-04-21T05:59:00.000-07:00

Przed Wami druga część "kazania w obrazkach" najsłynniejszego religijnego fundamentalisty komiksu. Po bezpardonowym rozprawieniu się z Watykanem nadszedł czas na ukazanie zgubnego wpływu, jaki ta Nierządnica Babilońska (przepowiedziana w Apokalipsie św. Jana!) ma na zwykłego człowieka. Oto modelowy katolik i jego droga ku zatraceniu!

Mały Anthony przychodzi na świat w uroczej wielopokoleniowej katolickiej rodzinie.
Ksiądz: Ochrzcijcie go zanim umrze albo trafi do limbo.
Ojciec Anthony’ego: Tak, Ojcze*.
Teraz rozpoczyna się jego droga wiernego katolika mającego nadzieję na niebo.
KROK PIERWSZY
Anthony jest ochrzczony! Teraz staje się częścią rzymskiego systemu.
Ksiądz: Właśnie narodziłeś się na nowo.**
Bóg tak wcale nie powiedział.** Jak dziecko może zrozumieć, co się z nim dzieje?
*Mateusz 23,9
**Katechizm z 1994 roku
***Ap 8,36-37 Biblia Króla Jakuba

Anthony uczy się kochać i bać swego księdza, ojca O'Toola, który pretenduje do rangi "boskiego człowieka", równego Jezusowi...
...oraz Duchowi Świętemu, potężniejszemu niż "Święta Dziewica Maryja"!
Popatrzcie, co potrafi robić...
Skoro ojciec O'Tool jest "niższy od Boga, lecz wyższy niż człowiek",*** zobaczmy, jak odprawia swoją MAGICZNĄ MSZĘ.
Ojciec O'Tool: Teraz... To tylko chleb!
Ale zobaczcie, co się zaraz stanie!
Uwaga: Mszy NIE MA w Biblii!
* Św. Denis w Godności i obowiązkach księży, św. Alphonsus Liguori, rozdz. 1, część 1
** Godność i obowiązki, rozdz. 1, część II
*** Papież Innocenty III, Godność i obowiązki, rozdz. 1, część I

Ojciec O'Tool: Hoc Est Enim Corpus Meum.
Kiedy O'Tool wymawia "słowa konsekracji, Słowo Wcielone (Jezus) zobowiązuje się służyć"* i zstępuje z nieba!
Uznają, że przemiana hostii w Jezusa wymaga "tyle samo mocy, co stworzenie świata."** "Słowa kapłana stwarzają Jezusa."***
Tak powstaje boska hostia, którą należy wielbić. (To bluźnierstwo stworzył Szatan!)
* Godność i obowiązki, rozdz. 1, część III
** Św. Bernardyn, Godność i obowiązki, rozdz. 1, część IV
*** Św. Jerome, Godność i obowiązki, rozdz. 1, część IV

KROK DRUGI. Pierwsza Komunia.
Dzisiaj Anthony "zje swego Boga!"
MUSI uwierzyć, że hostia zawiera "ciało, duszę i boskość" Chrystusa.
...Ale co się stanie, jeśli nie uwierzy?
Będzie się smażył na wieki w piekle!
KROK TRZECI. Bierzmowanie.
Anthony jest "przypieczętowany darem Ducha Świętego." - A może jakiegoś innego "gościa"?
Bierzmowanie ma "związać dziecko z Kościołem." Według ich własnych słów, ONO JEST ZWIĄZANE!

KROK CZWARTY. Spowiedź.
Anthony musi regularnie spowiadać się przed ojcem O'Toolem (zamiast przed Bogiem), aby pozbyć się swych grzechów.
Ojciec O'Tool: Mów mi wszystko!
Jeśli O'Tool odpuści Anthony'emu "sam Bóg jest zobowiązany* zastosować się do woli swych kapłanów.**
KROK PIĄTY. Zakon albo Małżeństwo.
Anthony nie wybrał ani jednego, ani drugiego.
KROK SZÓSTY. Ostatnie Namaszczenie.
Kończy się życie Anhony'ego.
Zanim umrze, musi przyjąć ostatni sakrament, "Namaszczenie chorych".
* zmuszony
** Godność i obowiązki, rozdz. 1, część III

Anthony z głębi serca pragnie być w niebie ze "Świętą Dziewicą", ale dostanie się tam jest uzależnione od wielu prac, modlitw i datków dla Matki Kościoła.
Spowiedź co kilka tygodni.
Anthony: Zgrzeszyłem.
Nigdy nie opuszcza Eucharystii.
Anthony: Matko Boża, łaskiś pełna...
Codziennie odmawia różańce...
Modli się nawet do świętych.
- ALE JEZUS ZOSTAŁ ZEPCHNIĘTY NA DALSZY PLAN!
Życie Anthony'ego prawie się skończyło. Jako oddany członek Kościoła Rzymskokatolickiego, czego się może spodziewać?

Pan Powell: Wiesz, które spośród wszystkich religijnych kłamstw Szatan kocha najmocniej? CZYŚCIEC!
Jimmy: Co to jest Czyściec?
Pan Powell: Katolicka ściema!
Uczą, że katolicy muszą w dalszym ciągu płacić za grzechy, kiedy umrą.
Muszą zostać "wypaleni", zanim Bóg wpuści ich do nieba.
Jimmy: Mówisz, że nawet DOBRZY katolicy będą płonąć?

Pan Powell: O tak! "Święty" Augustyn powiedział:
"Ogień będzie gorszy od wszystkiego, czego człowiek doświadczyć może za życia."*
Jimmy: I tego się wszyscy spodziewają?
Pan Powell: Wierzą, że można się z tego wymigać tylko w jeden sposób...
Ktoś musi zapłacić księdzu za odprawienie wystarczającej ilości mszy, by ich stamtąd "uwolnić". To jak religijny kidnapping.
A czyściec to ich "drzewko pieniędzy"!
Jimmy: To nie w porządku! Jak długo tam zostaną?
Pan Powell: NA ZAWSZE!

Jimmy: Na zawsze? Jak to możliwe?
Pan Powell: Ponieważ Anthony nie jest w Czyśccu...Jest w PIEKLE!
Czyściec to największe oszustwo, jakie Szatan kiedykolwiek wymyślił.
Zapobiegliwi katolicy przez całe życie spełniają dobre uczynki, a i tak wszyscy kończą w piekle.
Ale Jezus powiedział...
"Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał."*
Jimmy: Tylko tyle? TO TAKIE PROSTE!
* Jan, 6,28-29

Czyściec nie istnieje! Katolicyzm nie dba o twoją duszę, tylko o twoje pieniądze!
Ale Jezus zapłacić za wszystkie twoje grzechy.
„Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga."
1 Piotra 3,18
Potem Jezus wstał z martwych i wrócił do nieba.
"To napisałem wam... abyście wiedzieli, że macie żywot wieczny."*
Nawrócony grzesznik: Wierzę w Ciebie, Jezu i wiem, że jestem zbawiony.
Ksiądz katolicki: NIE! To grzech arogancji!
Komu uwierzycie? Temu typkowi czy Bogu?
* U 5,13

Jezus zniszczy grzeszny Watykan. Ale ostrzega wszystkich katolików:
"Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach..."*
Jimmy: Czy Jezus mnie ocali?
Pan Powell: Ocali KAŻDEGO kto go przyjmie!
"..A ilekolwiek z nich przyjęli Go, dał im moc, aby się stali synami Bożymi..." Jan 1:12
Nie wierz w kłamstwo Czyścca!
"Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony..." Dz 16,31
*Ap 18,4

BIBLIA MÓWI, ŻE JEST TYLKO JEDNA DROGA DO NIEBA!
Jezus powiedział: "Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie." Jan 14,6

NIKT INNY NIE JEST W STANIE CIĘ OCALIĆ
1. Przyznaj, że jesteś grzesznikiem.
2. Bądź gotów odwrócić się od grzechu (pokutować).
3. Uwierz, że Jezus Chrystus zmarł za ciebie, został pogrzebany i wstał z martwych.
4. Poprzez modlitwę zaproś Jezusa do swego życia, aby stał się twym osobistym Zbawicielem.

JAK SIĘ MODLIĆ:
Dobry Boże, dzięki Ci, że pokazałeś mi, co myślisz o katolicyzmie. JA RÓWNIEŻ SIĘ GO WYRZEKAM! Akceptuję ofiarę Chrystusa jako doskonałą i całkowitą. Proszę o wybaczenie w imieniu Jezusa. Zapraszam Jezusa do swego życia i tylko w Nim pokładam nadzieję na swe zbawienie. Dziękuję, że właśnie w tej chwili dajesz mi wieczne życie.
__________________________________________________________
Czy uznajesz Jezusa Chrystusa za swego osobistego Zbawiciela?
"Tak"
"Nie"
"Data"
_________________________________________________________
JEŚLI ODPOWIEDZIAŁEŚ "TAK", JEST TO DOPIERO POCZĄTEK CUDOWNEGO NOWEGO ŻYCIA Z CHRYSTUSEM. A TERAZ:
1. Czytaj swoją Biblię (Biblię Króla Jakuba) codziennie, aby poznać Chrystusa lepiej.
2. Módl się do Boga codziennie (własnymi słowami).
3. Ochrzcij się, módl i współuczestnicz w modlitwie z chrześcijanami w Kościele, który głosi nauki Chrystusa, a Biblia jest największym autorytetem.
4. Powiedz innym o Chrystusie.

I na tym kończy się kazanie na ten tydzień. Na co więc jeszcze czekacie, grzesznicy? Opamiętajcie się, zanim nie będzie za późno! Wasze ewentualne wątpliwości rozwieje lektura innych "rozprawek" Chicka, zamieszczonych na jego oficjalnej stronie. Chłońcie te mądrości i odmieniajcie swoje z osobistą pomocą Jezusa Chrystusa. Alleluja!

Komiksowy Cytat Tygodnia – Chick Cartoon Tracts: Papa? (cz.1)

2011-04-19T16:45:00.000-07:00

Nastał Wielki Tydzień, okres wzmożonej aktywności osób wierzących. Katolicy masowo udają się do kościołów, by w akcie spowiedzi uzyskać rozgrzeszenie i z czystym sumieniem przystąpić do Komunii Świętej. Tylko czy aby na pewno poprzez wszystkie te czynności można uzyskać Zbawienie?

Cóż, wszystko zależy od tego, kogo się zapytamy. Przedstawiciele duchowieństwa, z papieżem na czele, udzieliliby odpowiedzi twierdzącej. Innego zdania jest natomiast Jack T. Chick. Ten amerykański fundamentalista od kilku dekad walczy o zbawienie naszych dusz za pośrednictwem komiksu. Własnym sumptem wydaje niezliczone książeczki obrazkowe, zwane "rozprawkami" (tracts), mające na celu nawrócenie czytelników na protestantyzm, jedyną słuszną odmianę chrześcijaństwa. Wszystkie pozostałe wyznania są w oczach Chicka dziełem Szatana, gra więc toczy się o bardzo wysoką stawkę - ZBAWIENIE CAŁEJ LUDZKOŚCI! Sądząc po 750 milionach sprzedanych "rozprawek", Chick wybrał właściwe medium do realizacji swego posłannictwa. Zwolennicy pozwolili sobie na nazwanie go "najchętniej wydawanym autorem komiksów na świecie". Cóż więc owa religijna wyrocznia dla milionów czytelników ma do powiedzenia na temat Kościoła Katolickiego i proponowanej przez niego drogi do nieba ?

Chickowska "rozprawka" jest integralną całością, w której każde zdanie ma swą wagę, dlatego też nie mam serca jej skracać. Jednak ze względu na swe pokaźne rozmiary będzie ona zajmować nie jeden, a dwa kolejne posty. Dzisiaj część pierwsza, traktująca min. o ignorancji Amerykanów (najwyraźniej wielu z nich nie wie, kim jest papież), narodzinach katolicyzmu i niebezpiecznych związkach namiestników Piotrowych z cezarami...

Prezenterka: Przygotujcie się na wstrząsające wiadomości... Nadajemy na żywo z Watykanu.
Reporter: OJCIEC ŚWIĘTY NIE ŻYJE!
Zgodnie z informacjami Stolicy Apostolskiej, Jego Świętobliwość zmarł o 3:10 nad ranem.* Cały świat jest wstrząśnięty i będzie opłakiwać tego najbardziej boskiego z ludzi.
*Trochę szkoda, że nie o 21:37 wieczorem, ale Chick nie jest tak doraźny, jego komiksowe kazanie ma wydźwięk uniwersalny! (przyp. tłum.)

Reporter: Prezydenci, królowie i dyktatorzy z całego świata przybędą wkrótce z całego świata, aby złożyć ostatni hołd jego Świętobliwości.
Jimmy: Hej, dlaczego nazywają tego gościa "Jego Świętobliwością"?
Mężczyzna: Bo to papież, Jimmy, PAPIEŻ!
Jimmy: Kim jest papież?*
Wujek Frank: To najświętszy człowiek na świecie. Jest kochany przez ponad bilion chrześcijan... Ponieważ jest reprezentantem Boga na ziemi.
Jimmy: Wow, czy mogę poczytać o nim w Biblii?
Mężczyzna: Ostrożnie, Jimmy.
* Pytanie, na które odpowiedź zna każde polskie dziecko. Pod tym względem Chick byłby z naszego kraju zadowolony. Ale tylko pod tym! (przyp. tłum.)

Wujek Frank: Wyłącznie Katechizm* głosi chwałę Jego Świętobliwości. Biblia tylko namiesza ci w głowie.
Jimmy: Naprawdę?
Nic o tym nie wiem. Nie jestem katolikiem.
Wujek Frank: Więc nie możesz zrozumieć! Raz spojrzałem w jego oczy. To było jak spoglądanie w twarz Boga!
A teraz... On umarł!
* Oficjalna książka katolickich nauk.

Jimmy: To wspaniale! Jeśli papież jest taki ważny, może powinienem porozmawiać z waszym księdzem.
Wujek Frank: Z ojcem Flanniganem?
Nie! Trzymaj się od niego z daleka!
Jimmy: Dlaczego, wujku Frank?
Wujek Frank: Został aresztowany... jakaś afera z ministrantami.
Jimmy: Wielka szkoda. Dobra, muszę już iść. Do widzenia, wujku.
(w myślach) Jeśli papież jest najświętszym człowiekiem na ziemi, dlaczego wszyscy nie są katolikami? Czy jest coś, o czym nie wiem?

Jimmy: Witam, panie Powell. Co myśli pan o papieżu, który umarł dziś rano?
Pan Powell: Masz na myśli "cezara"?
Jimmy: Nie tak powiedziałem.
Pan Powell: Hej, ci dwaj są praktycznie jednym i tym samym.
Jimmy: Co cezar ma wspólnego z papieżem?
Pan Powell: Tacy sami faceci w różnych kostiumach.
To wszystko wielki spektakl, Jimmy. Kręcący się od dwóch tysięcy lat.

Pan Powell (przejmujący odtąd obowiązki Narratora): Kiedy cezarowie rządzili światem, stolicą ich władzy był Rzym.
Cezar: Taka jest prawda. Jestem Bogiem!
PP: Absolutna władza korumpuje absolutnie. Cezarowie uznawali się za bogów, podczas gdy byli tylko kukiełkami w rękach Szatana.
PP: To podczas rządów cezara Augusta* Jezus Chrystus zstąpił z nieba, by urodzić się na ziemi. Bóg przybrał formę cielesną.**
Jimmy: Czekaj... Jezus jest BOGIEM?
Pan Powell: Jak najbardziej!***
Jimmy: Dlaczego więc opuścił niebo?
* Zob. Łukasz 2,1
** Zob. Jan 1:1,14
*** Zob. Marek 14,61-62

PP: Bo każdy z nas coś ukrywa. W oczach Boga jesteśmy samolubnymi, grzesznymi bachorami, a Bóg nie dopuści grzechu w raju.
Jezus przyszedł, by to naprawić. Ale ceną grzechu jest śmierć.* Dlatego naprawa tego kosztowała Go życie!
Pan Powell: Przelał krew, by zmyć nasze grzechy, abyśmy mogli pójść do nieba.
"Bóg Tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał aby każdy kto w niego wierzy nie zginął ale życie wieczne miał" Jan 3,16
PP: Umarł. Trzeciego dnia powstał z martwych. Zapłacił za wszystkie nasze grzechy co do centa.
* Rzym 6,23

PP: To popsuło Szatanowi szyki! Wielu z jego ludzi opuszczało go i uzyskiwało zbawienie poprzez wiarę w Jezusa.
Szatan: Zdrajcy! Pozabijam was wszystkich!
PP: I nakazał swym cezarom masakrować chrześcijan.
Na rzymskim wzgórzu znajdowała się arena nazywana "Cyrkiem", na której chrześcijanie byli patroszeni dla przyjemności cezara Nerona...
W centrum areny znajdował się olbrzymi egipski obelisk,* który wyznaczył przyszłą lokalizację biura Szatana na ziemi. To wzgórze zwano "VATICANUS".
* Symbolizujący męski organ i używany przez masonów na całym świecie.

PP: Ale lata później, gdy Rzym był w ruinach, a cezarowie odeszli, ostał się jeno obelisk...
...stojący na wzgórzu Vaticanus.* Tak więc w miejscu, w którym Szatan rozkoszował się swymi krwawymi ofiarami, stworzył swoją własną odmianę chrześcijaństwa.
Jego "nowa" religia przywróciła cezarów - choć pod inną nazwą. Teraz zwali się PAPIEŻAMI.
Szatan: A oto... PAPIEŻ!
PP: I w tym samym miejscu wybudowali wspaniałą rzymską świątynię i nazwali ją WATYKANEM.
* Vaticanus oznacza "wróżenie (przepowiadanie przyszłości)".

PP.: TO DZIEŁO SZATANA! Dziś Rzym jest wciąż stolicą władzy. Kontroluje ONZ, rządy oraz światową finansjerę.
Jego moc nie jest już blokowana przez protestantyzm. Nic i nikt mu nie zagraża.
Raz jeszcze wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Katolicyzm kontroluje swych członków od kołyski po grób.
Papież: "... zajmujemy na tej ziemi miejsce Boga Wszechmogącego..."*
PP: Papieże uwielbiają mieć tak ogromną władzę. Ale czy Jezusowi się to podoba?
Przekonajmy się.
* Encyklika papieża Leona XIII - 20 czerwiec, 1984

W drugiej części Pope? dowiemy się, jak wygląda życie modelowego katolika i czy aby na pewno prowadzi ono do wrót raju...

Zara Wampirzyca, T.25: Córy Szatana

2011-04-19T06:29:00.001-07:00

Wampiry na pokładzie to zła wróżba dla statku. Ich obecność niezmiennie wiąże się z rosnącym ubytkiem pośród pasażerów, w przypadku dłuższego rejsu zagrożona staje się także załoga. Na dobrą sprawę tylko sternik jest w miarę bezpieczny, przynajmniej do czasu, aż na horyzoncie pojawi się ląd. Na statkach kursujących na linii Transylwania-Londyn wystąpić może również epidemia szczurów, wyjadających wszystkie zasoby spiżarni i roznoszących zarazki. Przypadki epidemii są co prawda wyjątkowe i niewątpliwie wynikają z obecności starych, wypełnionych nieświeżą ziemią skrzyń. Jednak nawet schludny, zadowalający się zaledwie kilkoma ofiarami wampir nie może liczyć na taryfę ulgową. W przypadku demaskacji czeka go natychmiastowy lincz. Dlatego też wszelcy krwiopijcy starają się nie afiszować ze swą obecnością, podróżują incognito i wkładają wiele wysiłku w odpowiedni, nie budzący podejrzeń publiczny wizerunek.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w 25. tomiku Zary, w którym złotowłosa piękność wraz ze swą nieodłączną towarzyszką, Frau Murder, płynie do Barcelony. Bohaterki starają się uchodzić za płoche dziewczęta, bez reszty zajęte zabawą i zbytkami, niekiedy uganiające się za przystojniejszymi spośród pasażerów, a przeważnie zadowalające się własnym towarzystwem. Oczywiście tak beztroski stan rzeczy nie może trwać zbyt długo. Na drodze Zary i Frau pojawia się osoba, będąca w stanie dostrzec ich prawdziwą naturę... W jaki sposób nasze urocze wampirzyce poradzą sobie z zagrożeniem? Czy zachowają zimną krew, gdy na ich trop wpadnie prywatny detektyw, do złudzenia przypominający Sherlocka Holmesa? Czy w sytuacji kryzysowej mogą liczyć na pomoc Szatana, władcy równie potężnego, co złośliwego? Wszystkich odpowiedzi udziela tomik Córy Szatana.

Zapraszam do lektury!

Komiksowy Cytat Tygodnia – Asterix, T.24: Asterix u Belgów

2011-04-14T00:44:00.000-07:00

Polityk musi dbać o stosowne wyrażanie się, zwłaszcza jeśli zamierza przejść do historii. Juliusz Cezar był pod tym względem niedościgłym wzorem, zostawił po sobie nie tylko dzieła literackie, z których po dziś dzień uczymy się łaciny (Wojna galijska), ale też szereg błyskotliwych sentencji. "Alea iacta est", "Veni, vidi, vici"... Nawet dźgany sztyletami spiskowców, umierający Cezar zdążył wyszeptać niezapomniane: "I ty, Brutusie, przeciw mnie?". Czy jednak każda wypowiedź Juliusza trzymała równie wysoki poziom? Czy na pewno nie zdarzały mu się chwile słabości i sformułowania mniej wyrafinowane? René Goscinny wysuwa własną teorię na ten temat...

W Rzymie trwają obrady senatu.
Przewodniczący: Senator Plusminus ma głos.
Senator Plusminus: Drodzy koledzy! Plantatorzy brassiki (kapusty) z okolic Pissae są w sytuacji wielce niepokojącej z powodu długotrwałej suszy...

Senator Plusminus: Musimy zająć się Pissae...
Rzymski żołnierz: Namiestnik Wolfgangamadeusz przybył do Rzymu. Prosi o posłuchanie w sprawie niepokojącej sytuacji w Belgii...
Juliusz Cezar: Niech wejdzie!

Senator Plusminus: Ależ nie! Regulamin zabrania przerywać mówcy... Mówiłem więc, że brassika...
Sceptyczny senator: Tak, niech wejdzie! Juliusz Cezar wypruwa z Rzymu żyły na swoje kampanie! Będę ciekaw dowiedzieć się, na co idą te wszystkie pieniądze!

Senator Plusminus: Pomyślcie, że rolnicy uprawiający brassikę...
Juliusz Cezar: Nie boję się wysłuchać publicznie raportu namiestnika Wolfgangamadeusza. Niech wejdzie!
Senator Plusminus: A brassika?

Juliusz Cezar: WIESZ, GDZIE MOŻESZ SOBIE WSADZIĆ TĘ BRASSIKĘ?!
Przewodniczący: Wykreśl ostatnią wypowiedź Cezara. Jako przykład dla przyszłych pokoleń robiłaby fatalne wrażenie.

Namiestnik Wolfgangamadeusz: Ave!
Przewodniczący: Ave, namiestniku Wolfgangamadeuszu. Słuchamy cię!

Namiestnik Wolfgangamadeusz: Sytuacja w Belgii jest poważna. Nagle nasiliły się walki. Wszystkie obozy i wysunięte posterunki zostały zniszczone.
Sceptyczny senator: Ha! Oto piękny rezultat wypraw Cezara! Nie jest nawet zdolny ujarzmić kilku barbarzyńców!
Senator Plusminus: Jasne! Lepiej by zrobił, gdyby poszedł sadzić kapustę!

Juliusz Cezar: Belgowie nie są barbarzyńcami! Są najdzielniejsi pośród wszystkich ludów Galii. Ale w końcu ich pokonamy. Tak, jak pokonaliśmy resztę Galii, która przyjmuje nasze prawa bez oporu!
Namiestnik Wolfgangamadeusz: Ale właśnie, o Cezarze, Belgowie nie są już sami. Całe hordy przybywają z Galii Celtyckiej ze zbrojną pomocą.* Wspomaga ich nawet jakaś tajemnicza flota...
Juliusz Cezar: ?
* opis ździebko wyolbrzymiony, ale chyba domyślacie się, o kim mowa...

Sceptyczny senator: TO POWSZECHNE POWSTANIE!
Senator Plusminus: No to mamy bigos!
Juliusz Cezar: Cisza! Ta wiadomość jest faktycznie niepokojąca. Wyruszę zaraz do Belgii...

Juliusz Cezar: Przyjdę, zobaczę i zwyciężę!
Przewodniczący: To możesz zostawić.

PS. Tłumaczenie: Jolanda Sztuczyńska

Necron, T.1 - Twórczyni potworów

2011-04-12T06:38:00.000-07:00

Mniej więcej rok temu rozpływałem się w zachwytach nad Necronem, włoską serią autorstwa Magnusa, jednego z najzdolniejszych i najbardziej oryginalnych twórców fumetti neri. Z zazdrością czytałem o inicjatywie wydawnictwa Cornelius, wydającego to oraz inne dzieła artysty z zachowaniem oryginalnego układu plansz. Francuzi mają więc obecnie do wyboru dwie edycje, starą - dla zagorzałych zwolenników albumów, oraz nową - imitującą pierwotny, kieszonkowy format komiksu. Oczywiście w najlepszej sytuacji są Włochy, w których przygody Necrona okazały się niezwykle popularne. Tamtejsi czytelnicy mogą wybierać pomiędzy kilkoma różnymi wydaniami. A co z nami, Polakami? Czy nie mamy prawa do odrobiny komiksowego szaleństwa? Dlaczego ta wspaniała seria nie może się ukazać u nas? Czy miałaby szansę na komercyjny sukces, gdyby ktoś w końcu zdecydował się na jej publikację?

Prawdopodobnie nigdy się nie dowiemy, a ja ze swojej strony mogę zrobić tylko dwie rzeczy. Pierwszą jest zachęcenie do zapoznania się z serią poprzez spłodzenie entuzjastycznego artykułu (tak też się stało). Drugą - zaproponowanie własnej translacji. Trudno zaprzeczyć, że z drugą metodą wiąże się zarówno więcej pracy, jak i wątpliwości natury etycznej. A jeśli poprzez darmowe rozpowszechnianie danego tytuły zniechęcam ewentualnych wydawców, przekonanych o bezsensowności inwestowania w coś, z czym wszyscy zainteresowani zdążyli się już zapoznać? Podobny dylemat nie towarzyszył mi w przypadku Zary Wampirzycy, kiedy to byłem absolutnie przekonany, że nie istnieje najmniejsza szansa na pojawienie się jej w sprzedaży. Tym razem jednak sytuacja nie jest tak oczywista. Skoro Magnusa doceniono w całej Europie, może już wkrótce przyjdzie czas na Polskę? Jednak zamiast gdybać i czekać na cud, postanowiłem przyjąć strategię większości grup translacyjnych. Będę dzielił się własnym tłumaczeniem Necrona, dopóki ów tytuł nie trafi do legalnej sprzedaży rynkowej. Dlatego też najbardziej skutecznym sposobem na ukrócenie mojej niecnej działalności translatorskiej będzie jak najszybsze opublikowanie papierowej wersji owej serii. A więc do pracy, panowie wydawcy! Sprawcie, bym jak najszybciej porzucił swe amatorskie próby, do głębi zawstydzony waszym profesjonalnym podejściem do tematu! Bynajmniej nie będę miał Wam tego za złe...

A teraz już zapraszam do zapoznania się z pierwszym tomikiem przygód sympatycznego truposzczaka i jego pięknej bezlitosnej pani. Czytajcie i podziwiajcie nieskrępowaną wyobraźnię niezrównanego Roberto Ravioli!

Miłej lektury!

Z całego mnóstwa alternatywnych okładek ta jest bodajże najciekawsza. Sam Necron pojawia się na niej w dość nietypowy sposób, bo in statu nascendi...

Przygody Herkulesa (1985) - Mitologia Redux

2011-03-20T02:09:00.000-07:00

Luigi Cozzi, włoski reżyser kochający sience-fiction wielką i bezkrytyczną miłością, dokonał w pierwszej połowie lat 80tych bezprecedensowego melanżu tego gatunku z kinem sandałowym. Efektem eksperymentu są dwie części Herkulesa (1983 i 1985), w których przygody mitologicznego siłacza zostały nie tyle odtworzone, co wymyślone raz jeszcze. W miejsce antycznych podań pojawia się kosmogonia new-age. Bogowie okazują się w niej ciałami planetarnymi, zaś Deadal kobietą-naukowcem, głoszącą triumf bezdusznej techniki i wytwarzającą kolejne mechaniczne bestie, z którymi mierzy się nasz bohater. Z usług Dedala (Dedalki?) korzysta zły władca Minos, marzący o zdetronizowaniu Zeusa i podboju całej galaktyki. To już nie tylko swobodne potraktowanie mitów, to po prostu kompleksowa, systematyczna herezja! Dziwy nad dziwami, ale nie uciekłem od niej z krzykiem. Wręcz przeciwnie, obydwie części obejrzałem z niemałym zainteresowaniem. Do mojej nietypowej reakcji bez wątpienia przyczynił się radykalizm twórcy, który nie poprzestaje na typowych dla filmowych ekranizacji greckiej mitologii zmianach, polegających zazwyczaj na redukcji i spłycaniu wątków, lecz podejmuje się szalonego zadania napisania wszystkiego od nowa!

Druga część dyptyku, o dość banalnym tytule Przygody Herkulesa, nie powinna zaskoczyć nikogo, kto widział pierwszą. W dalszym ciągu Hercules ma doskonałą rzeźbę i ubogą mimikę Mistera Universum Lou Ferrigno (który dekadę wcześniej rywalizował o tytuł mistrzowski z samym Arnoldem Schwarzeneggerem, o czym opowiada świetny dokument Pumping Iron). Tym razem heros zstępuje z gwiazd na specjalne życzenie Zeusa. Czwórka zbuntowanych bóstw ukradła jego siedem magicznych błyskawic, za pomocą których sprawował władzę nad wszechświatem. Pozbawienie mocy Zeusa grozi kolizją planet - ziemia zderzy się z księżycem! By nie dopuścić do kataklizmu, Hercules musi odnaleźć siedem magicznych piorunów, ukrytych przez rebeliantów na ziemi. Nie jest to zanadto trudny quest. Heros co chwila spotyka jakiegoś wymyślnego potwora i po wygranej walce okazuje się, że właśnie uzyskał kolejny piorun. Cóż to za miła odmiana po siódmej odsłonie przygód Harry'ego Pottera, wypełnionej długimi i mało konkretnych poszukiwaniami horkruksów! Podczas gdy Hercules poci się w licznych potyczkach, napinając tricepsy i bicepsy imponujących rozmiarów, zbuntowani przeciwko władzy Zeusa bogowie - Hera, Afrodyta i Posejdon - ożywiają jego największego wroga, króla Minosa. Na własną zgubę, bowiem zły władca zdobywa kosmiczny laser i obraca go przeciwko własnym dobroczyńcom, w pierwszej kolejności dezintegrując Posejdona! Reszta bóstw jest bezradna i kryje się po zakamarkach uniwersum. Tylko muskularny heros może stawić czoła uzurpatorowi...

To szalony film, przepełniony po brzegi oryginalnymi pomysłami, z których żaden nie wydaje się reżyserowi zbyt dziwaczny. Na przeładowaniu konceptami cierpi spójność fabuły, o logice nie wspominając. Nietrudno się domyślić, że próba stworzenia alternatywnej mitologii nie zakończyła się sukcesem, tzn. nie przemówiła do masowej publiczności. Starsi widzowie pamiętali mitologię klasyczną (tudzież oparte o nią filmy Raya Harryhausena), zaś młodym w pełni wystarczało uniwersum George'a Lucasa. Wysiłki Luigi Cozziego docenili dopiero miłośnicy campu, dostrzegając w jego dyptyku monstrualnych rozmiarów kicz, który niepomiernie bawi i zadziwia. Pamiętającym lata 80te odbiorcom Przygody Herkulesa (dość banalny tytuł w kontekście całości) mogą również dostarczyć nostalgicznych wzruszeń. Była to bowiem dekada, w której wszystko wydawało się możliwe, a pojęcie "obciachu" praktycznie nie istniało. Dzisiejsze kino stało się znacznie bardziej asekuranckie, panicznie obawiając się eksperymentowania. Trudno liczyć, by zaskoczyło nas czymś wyjątkowym.

Męstwo i siła mają od 1985 roku nowe oblicze - oblicze Lou Ferrigno! A wygląda ono tak:

Space Age Hercules

Drżyjcie, maszkary!

Kolejny piorun w garści.

"Za pomocą tego magicznego miecza nauka zatriumfuje!" -
Minos (William Berger) i Dedal (Eva Robin's) snują złowrogie plany.

Urania (Milly Carlucci), śliczna towarzyszka Herkulesa,
przypomina nieco Kylie Minogue...

Podobieństwo szczególnie rzuca się w oczy podczas sekwencji "konstelacyjnych" (por. videoclip "I Believe In You")

Na kosmicznej platformie bohater dostaje od Ateny (Carla Ferrigno)
magiczną tarczę. Przyda się w starciu ze złowrogim Minosem!

Antagoniści stają do walki pod postacią wiązek kosmicznej energii
(niebieska - Herkules, żółta - Minos)

Obydwaj potrafią przybrać dowolne kształty.
A przybierają właśnie takie...

"Wstrzymał Księżyc, ruszył Ziemię!"

Zara Wampirzyca, T.16: Dwie dziewice

2011-01-21T03:54:00.000-08:00

W bieżącym numerze seksowne wampirzyce praktycznie nie opuszczają murów niemieckiego koledżu. Po co zresztą miałyby zmieniać tak dogodne miejsce pobytu? Wśród młodych i dorodnych dziewcząt Zara i Frau czują się jak ryby w wodzie, choć może bardziej adekwatne będzie porównanie do lisów w kurniku... Praktycznie przy każdej przygodzie Zary nasuwają się skojarzenia z jakimś motywem literackim bądź filmowym. Nie posunę się aż do nazwania tej serii erudycyjną, tym niemniej niezaprzeczalnym faktem jest mnogość źródeł, do jakich odwołuje się scenarzysta. Tym razem przypomniała mi się jedna z późniejszych produkcji wytwórni Hammer, niesłusznie krytykowana Lust For A Vampire. To samo miejsce akcji (uczelnia dla panienek, która co prawda znajduje się w Anglii, ale to mało ważny szczegół), taka sama intryga (ktoś kąsa uczennice!) i ponętna blond wampirzyca w roli głównej. Nad wszystkim unosi się zaś nieodparcie zmysłowa atmosfera. Nie tylko Lust, ale też wiele innych horrorów doby lat siedemdziesiątych doszło do wniosku, że od tradycyjnego męskiego wampira znacznie bardziej atrakcyjna będzie dla widza żeńska przedstawicielka tej rasy nocy. A jeszcze lepiej dwie wampirzyce, połączone więzami znacznie silniejszymi niż przyjaźń… Sztandarowymi, najbardziej wysmakowanymi tytułami będą tu Daughters Of Darkness Kümela (kilkusetletnia Lady Bathory i jej podopieczna) oraz Vampyres Larraza (jedną z wampirzyc gra ślicznotka o swojsko brzmiacym nazwisku Dziubinska). Zapewne najwięcej obrazów w tym stylu wyszło spod ręki Jesusa Franco, który z łączenia motywów erotycznych i horrorystycznych uczynił swoje credo twórcze. Można wysunąć szereg krytycznych względem poziomu ich realizacji, zarazem nie sposób zaprzeczyć, że Franco przynajmniej jednym tytułem trafił w sedno: Vampyros Lesbos. Trudno byłoby lepiej ująć istotę problemu! W samym filmie z udziałem efemerycznej Soledad Mirandy uderza najbardziej nie seks, lecz melancholijna, przenikliwie smutna atmosfera. Jak gdyby Franco żałował swych pięknych bohaterek, które wzbudzają jego szczery zachwyt, lecz dla dobra ludzkości muszą zostać uśmiercone... Jednak "prawdziwa miłość nie umiera nigdy", jak głosił niegdyś tagline Drakuli, filmowego romansu Francisa Forda Coppoli.

Zapraszam do lektury!

Psycho Shark (2009) - Czekając na rekina

2011-01-17T23:38:00.000-08:00

Wydawałoby się, że nie ma nic prostszego, niż nakręcenie przyzwoitego horroru o ataku morskiego tałatajstwa wszelkiej maści (rekinów, piranii, barrakudy, krabów, itp.). Należy skupić się na prezentacji trzech grup. Do pierwszej z nich zalicza się drapieżnik (bądź stado drapieżników), budzący grozę zwyczajami i wyglądem. Druga obowiązkowa grupa to potencjalne ofiary. Choć wodnym bestiom jest zapewne wszystko jedno, kogo wezmą na ząb, widz widzi najchętniej w roli przekąsek zastęp apetycznych i niezbyt rozgarniętych dziewcząt. Szowinistyczne? I to jak! Prawdę mówiąc, poprzez pożeranie wzrokiem tych wszystkich pełnych biustów i krągłych pośladków sami zaczynamy czuć się jak drapieżcy! Ponieważ jednak identyfikacja z rekinem czy piranią nie każdemu jest w smak, niezbędne staje się wprowadzenie na scenę trzeciej grupy: spontanicznie organizującej się drużyny śmiałków, podejmujących nierówną walkę z siłami natury.

Jak widać, recepta nie jest skomplikowana, a jej skuteczności dowiódł olbrzymi sukces wiadomego przeboju Stevena Spielberga. Jednakowoż były to miłe złego początki. Gatunek nader szybko uległ degeneracji, przechodząc w ręce absolutnych partaczy, którzy nawet z gotowego przepisu na przebój nie potrafili wysmażyć niczego zjadliwego. Ten stan rzeczy utrzymuje się aż po dziś dzień. Dominuje absolutna tandeta. Tylko raz na jakiś czas pojawia się godny reprezentant, który dostarcza widzom dokładnie tego, czego sobie życzą. Kilka miesięcy temu taką rewelacją była Pirania, która zaatakowała we wszystkich multipleksach (niestety, mankamentem kinowego seansu była konieczność zakładania okularów 3D, przereklamowanego gadżetu, którego głównym zadaniem jest znaczne podwyższenie ceny biletu). Choć film Alexandre’a Aji nie sposób uznać za arcydzieło, nieoczekiwanie okazał się szczytowym osiągnięciem tej odmiany horroru na przestrzeni kilku ostatnich lat. Dla kontrastu, powstały niecały rok wcześniej Psycho Shark miałby poważne szanse na zajęcie pierwszego miejsca w kategorii najgorszej produkcji typu "Sea Monster Movie", gdyby tylko o jego istnieniu dowiedziała się większa liczba osób.

Przyczyny jednoznacznego odrzucenia japońskiej produkcji przez amatorów gatunku wydają się jasne. Najistotniejszej roli nie odgrywają tu wcale takie czynniki, jak rażąco nieudolne efekty specjalne. Nie takie drobnostki były już niszowym twórcom wybaczane, a nawet brane za dobrą monetę (osobna kategoria dzieł „tak złych, że aż dobrych”). Prawdziwym powodem jest nie zastosowanie się przez twórców do wypracowanej w latach siedemdziesiątych recepty, która od tamtej pory urosła do rangi niepisanej reguły. Potencjalni odbiorcy tytułu Psycho Shark wcale nie są wybredni, oczekują po prostu japońskiej wersji Szczęk. Może tylko z bardziej „psychotyczną” odmianą rekina (kompleks Moby Dicka?). Prolog filmu, przedstawiający trójkę roześmianych dziewczątek, pluskających się w wodzie, zdaje się potwierdzać typowe oczekiwania. To przecież jasne, ten nastrój spokoju jest tylko pozorny, lada chwila pojawi się rekin i schrupie chichotki co do jednej! Tymczasem nic podobnego się nie dzieje. Dostajemy tylko mglistą sugestię, że plażową idyllę coś zakłóciło. Po liście płac następuje prezentacja dwóch innych dziewczątek. Co jednak stało się z pierwszymi trzema? Gdzie zawieruszył się rekin? Jeśli je zjadł, to dlaczego tego nie pokazano? Takie właśnie pytania dręczyć będą każdego, kto zdecydował się na seans, lecz odpowiedzi doczekają wyłącznie najcierpliwsi. Aż do finału niepodzielnie króluje nastrój niedopowiedzeń. Jest on jak najbardziej wskazany w kryminale, lecz mocno wątpliwy w gatunku, którego raison d’etre stanowią dynamiczne i krwawe sceny podwodnych ataków. Tych nie uświadczymy. Film stara się budować napięcie poprzez sugestie i kreowanie atmosfery zagrożenia, ewentualną konfrontację z siłami natury zostawiając na koniec.

Nie po raz pierwszy zdarzyło się, że niewłaściwa reklama, rozbudzająca oczekiwania, jakich dzieło po prostu nie mogło spełnić, przyczyniła się do jego porażki. W tym wypadku całą winę ponoszą pospołu tytuł i plakat, obiecujące jak najbardziej standardową rozrywkę. Czy jednak w porę uprzedzony i w związku z tym odpowiednio nastawiony odbiorca mógłby uznać Psycho Shark za dzieło udane? Przyznam, że sam mam problem z obiektywną oceną tego filmu. Wydaje się bowiem, że z całego sztafażu „Sea Monster Movie" reżysera interesowała przede wszystkim grupa apetycznych ofiar. Wiele wskazuje na to, że zebrawszy na planie miłą dla oka obsadę, twórca Psycho Shark zupełnie stracił głowę, zapominając przy niej o wszystkim, nawet o tytułowym rekinie. Choć nie świadczy to zbyt dobrze o jego profesjonalizmie, nie potrafię ze spokojnym sercem pierwszy rzucić kamieniem. Skoro aktorki mają tyle wdzięku, może lepiej skupić się na nich, zamiast na jakiejś ohydnej morskiej kreaturze?! Kto wie, czy będąc na miejscu Johna Hijiri nie pomyślałbym tak samo? Uspakajam się jednak, że nawet zaślepiony urokiem płci pięknej potrafiłbym znaleźć jakieś kompromisowe rozwiązanie. Jeśli okazałoby się, że z krwawego horroru nici, bo i rekina trzeba upychać na siłę, i nie ma też pieniędzy na efekty specjalne (ten brak jest widoczny na ekranie!), może zdecydowałbym się na realizację plażowego kryminału? Albo komedii romantycznej z podlotkami dla podobnych im podlotków?

W ostateczności, kiedy na podorędziu nie znajduje się żaden przyzwoity scenariusz, istnieje możliwość nakręcenia filmu z „bikini idols”. Jest to bardzo specyficzny gatunek, który wydaje się stricte japońską specjalnością. Robota realizatora sprowadza się tutaj na bieganiu z kamerą za biuściastymi ślicznotkami, ubranymi najczęściej w kostium kąpielowy (choć zdarzają się im również kuse spódniczki). Dziewczyny robią dokładnie to, co bohaterki Psycho Shark – uśmiechają się uroczo, odsłaniając białe ząbki, wdzięczą do kamery, biegają po plaży, pluskają w wodzie… Zachodni odbiorca może być zaskoczony, że w tego typu produkcjach nie dzieje się właściwie nic więcej. Nie ma mowy o seksie, ba, modelki nie muszą się nawet rozbierać. Są to, paradoksalnie, filmy erotyczne bez erotyki! Od bikini idols oczekuje się nie epatowania seksapilem, lecz promieniowania dziewczęcym wdziękiem. To ich niewinność i młodość mają być dla widza źródłem satysfakcji. Myślę, że obecność tego typu produkcji dobrze świadczy o różnorodności japońskiego rynku erotycznego. Przecież nie każdy wielbiciel kobiecych kształtów musi gustować w wyuzdanej, wulgarnej pornografii. Niektórym do pełni szczęścia wystarczą już kuso odziane, radosne dziewczątka.

Rozpatrywany w tej właśnie kategorii Psycho Shark należy uznać za osiągnięcie. Od bohaterek trudno oderwać wzrok i 70 minut w ich towarzystwie mija szybko i przyjemnie. Trudno natomiast obronić film jako thriller, nawet jeśli miłosiernie spuścimy zasłonę milczenia na nieszczęśliwy wątek rekina-giganta. Przewodni wątek porzuconej w pokoju hotelowym kasety video, zawierającej przesłanki do rekonstrukcji popełnionej niegdyś zbrodni, zamierzony został jako sugestywny, a wyszedł przede wszystkim niejasny (np. ile właściwie jest kamer i dlaczego bohaterka nie obejrzy za jednym zamachem całego nagrania, skoro taka ciekawa…). Sama kaseta video to jeszcze czkawka po Ringu i Blair Witch Project. Czas już zmodernizować ten wyeksploatowany schemat! Obecnie króluje zapis cyfrowy i trudno uwierzyć, że młode i modne dziewczyny kurczowo trzymają się przestarzałej technologii. Jeśli zaś chodzi o scenariusz, uporczywie narzuca mi się skojarzenie ze szwajcarskim serem... Ale dość już narzekania! Pomimo wszystko udało się wykreować niepokojącą atmosferę, w czym brak logiki nie przeszkodził, a może wręcz przeciwnie... Psycho Shark niewątpliwie ma potencjał i pozostaje trzymać kciuki za realizatora, aby następnym razem wyszło nieco mniej absurdalnie i nieco bardziej składnie. Jeśli zaś kariera twórcy horrorów nie jest mu pisana, może bez wahania spróbować szczęścia jako realizator filmów z „bikini idols”. Przyznajmy, że nie jest to praca najgorsza z możliwych!

Nietrudno odgadnąć, że skąpo odziane dziewuszki zdominują galerię. Znalazło się jednak miejsce dla tytułowego rekina – w dwóch odsłonach!

Najszczuplejsza bohaterka i najładniejsza bohaterka
w kostiumach plażowych.

Najładniejsza bohaterka (strój wieczorowy)

Najbardziej biuściasta bohaterka (kostium plażowy)

Najbardziej romantyczna bohaterka (w znoszonym dresie)

Najbardziej tajemnicza bohaterka...

Psycho

Shark (symboliczny)

Shark (komputerowy)

Komiksowy Cytat Tygodnia - Shatane, T.15: Viva Zapatata!

2011-01-15T13:22:00.000-08:00

W piętnastym tomiku swoich przygód Shatane (znana poza Francją jako Naga La Maga) oraz jej wierny towarzysz Yul udają się do Meksyku, żeby spotkać się z Lwem Trockim w pewnej nie cierpiącej zwłoki sprawie. Zanim jednak poproszą o audiencję u jednego z ojców rewolucji październikowej, obecnie ukrywającym się przed siepaczami Stalina (z dość marnym skutkiem, jak pamiętamy np. z filmu Frida Julie Taymor), bohaterowie muszą odpocząć po długiej i wyczerpującej podróży...

Po wynajęciu pokoju w najbardziej luksusowym hotelu w mieście...
Shatane: Może luksusowym, ale i obrzydliwym! Tylko spójrz na te dwie pełzające po murze pluskwy!

Shatane: Do licha! Nie wiedziałam, że z ciebie tak świetny strzelec!*
* Nie dziwmy się zanadto ignorancji bohaterki. Na początku lat czterdziestych nie mogła jeszcze oglądać popisów Yula w Siedmiu wspaniałych (1960) czy Westworld (1973)...

Shatane: Mój drogi Yul...

Shatane: Lufa twojego pistoletu jest wciąż ciepła...

Shatane: Nie mogę sobie wyobrazić czegoś bardziej ekscytującego... Mógłbyś mnie zabić samym pociągnięciem palcem za spust...

Yul: Coż za kobieta!

Później, gdy już dość się pobawiła...
Shatane: Udasz się teraz do szefa policji i zażądasz w moim imieniu pozwolenia na widzenie się z Trockim... Motyw wizyty: archiwa cara Mikołaja!* Jestem pewna, że mnie przyjmie!
Yul: Dobrze!
* Dość skomplikowana historia, związana z dzieciństwem Shatany, która okazuje się cudownie ocalałą córką ostatniego cara Rosji! Wszystkich zainteresowanych odsyłam do tomików nr 5 i 14...

Yul: Ale najpierw... nie moglibyśmy się pokochać? Po tym wszystkim jestem napalony jak diabli!
Z nutką sadyzmu w głosie...
Shatane: Nie... Już mi przeszła ochota!

Yul: Istna wiedźma! Czasami mam wielką ochotę dać jej porządnego klapsa!
Nie mam czasu, żeby iść na dziwki!... Psiakrew! To szczyt wszystkiego! Będę musiał dać sobie radę sam!

Yul: Mam nadzieję, że ta winda nie zjeżdża zbyt szybko!

Dziewczynka: Mamusiu, spójrz! Ten pan robi siusiu w windzie!
Starsza pani: To skandal!
Pederasta: Ojej, zaczekaj! Ja również chciałbym z niego skorzystać!

Na parterze...
Młoda dama: Rany boskie! Jaki instrument!

Niezwłocznie...

Yul: Buenos días , señora!
Młoda dama: Buenos días , señor!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Kaznodzieja, T.8: Krew i whiskey

2011-01-05T11:44:00.000-08:00

Własny styl, schludność i elegancja dodają nam klasy. Wie o tym Herr Starr, jeden z najważniejszych członków Graala, wszechpotężnej organizacji religijno-militarnej. Metodyczny i bezwzględny Niemiec szybko pnie się po szczeblach kariery, której zwieńczeniem staje się dokonany przezeń zamach stanu! Nie ulega wątpliwości, że jako świeżo upieczony Wszechojciec Graala Herr Starr musi w jeszcze większym stopniu dbać o prezencję. Tymczasem jego stylowa łysina doznała poważnego uszczerbku za sprawą kaznodziei Jessego Custera...

Blizny odniesione na polu bitwy są dla żołnierza powodem do chluby, jednak przypadek Herra Starra jest jaskrawym wyjątkiem od tej reguły...

Herr Starr: Szlag.

Zmiana wizerunku okazuje się palącą koniecznością. Na szczęście Herr Starrowi przychodzi z pomocą jego skrupulatna sekretarka, panna Featherstone. Ta kobieta to prawdziwy skarb, wielka więc szkoda, że szef ewidentnie jej nie docenia!

Featherstone: Peruki są tutaj, kapelusze tam. Odwiedziłam wiele sklepów, więc powinien mieć pan dość szeroki wybór.
Herr Starr... Pewnie nie powinnam tego mówić...
Herr Starr: Jestem przekonany, że nie.

Featherstone: Chodzi tylko o to, że może niepotrzebnie będzie pan zadawał sobie kłopot. Naprawdę, to wcale nie wygląda tak źle.

Featherstone: Dobrze, przyznaję, że zależy to od kąta, z którego się na pana patrzy...
Herr Starr: Więc nie będę wiecznie narażony na śmieszność, jeśli od tej chwili aż po kres czasu będę stawał pod odpowiednim kątem do reszty ludzkości.
Idź i zrób coś pożytecznego, Featherstone.

Herr Starr: Plan B.

Herr Starr: Bardzo śmieszne, Featherstone.

Herr Starr: Zbyt gestapowski.

Herr Starr: Hmmm.

PS. Tłumaczenie: Maciej Drewnowski

Zara Wampirzyca, T.15: Deprawatorka

2011-01-04T08:54:00.001-08:00

Nowy rok, nowa Zara... W piętnastym tomie naszej złotowłosej heroinie towarzyszy już druga pierwszoplanowa postać serii - Frau Murder! Drapieżna brunetka reprezentuje zupełnie odmienny typ urody, w znacznie większym stopniu tożsamy ze standardowym image wampirzycy. Widząc Frau w jej ulubionym, jednocześnie stylowym i przewiewnym stroju, nie można mieć żadnych wątpliwości, że ma ona w sobie coś diabelskiego...

Frau Murder siała grozę i śmierć na terenie Turyngii (dzisiejsze Niemcy, część środkowa). Aby zapobiec dalszemu rozlewowi krwi poddanych, książę Gustav Von Lohen wyprawił się do Anglii w poszukiwaniu innego wampira, będącego w stanie zmierzyć się z Frau. Czysty przypadek zetknął go z Zarą, która zgodziła się mu pomóc z wdzięczności za uratowanie jej życia (w momencie spotkania miała właśnie zostać spalona na stosie!). Wampirzyce spotykają się po raz pierwszy w tomie 13. W następnym dochodzi do ich starcia, które ze względu na równomierny rozkład sił kończy się remisem. Zara i Frau zwracają się do Szatana z prośbą o rozstrzygniecie. Ten wyznacza wampirzycom nietypowy pojedynek: każda z nich musi dokonać jakiegoś jaskrawo niemoralnego czynu. Wygra ta, która postara się bardziej, zaś pokonana zmuszona będzie na zawsze opuścić ziemię, udając się z Szatanem do piekła. Zara postanawia wykorzystać swój największy atut, czyli urodę, przywodząc do grzechu najświętszego mężczyznę na ziemi... Nie, nie papieża, który pomimo piastowanej przez siebie funkcji chrystusowego namiestnika nie musi być wcale taki święty (wystarczy przypomnieć sobie cykl Jodorowskiego o rodzinie Borgiów), lecz pustelnika ascetę. Niestety, z braku numeru 14 jesteśmy zdani wyłącznie na domysły, jak też udała się jej ta sztuczka. Szczęśliwie nie musimy przy tym zbyt mocno wysilać wyobraźni. Wystarczy, że przypomnimy sobie odpowiednie fragmenty genialnego filmu Luisa Bunuela, opowiadającego o innym narażonym na pokusy pustelniku:

O ile jednak uwiedzenie Szymona udało się filmowej diablicy dość połowicznie, gdyż nawet po przeniesieniu do XX-wiecznej dyskoteki pozostał on świętobliwym smutasem, o tyle eremita z komiksu zatracił się bez reszty w fizycznych przyjemnościach, gubiąc swą duszę na wieki! Wysiłki Zary zakończyły się więc pełnym sukcesem i Frau Murder musi się bardzo postarać, by uczynić coś jeszcze bardziej haniebnego...

Zapraszam do lektury!

PS. Również koncept Frau Murder, tytułowej "deprawatorki", nie jest tak do końca oryginalny, o czym doskonale wiedzieć będzie każdy czytelnik Na wspak J. K. Huysmansa. Scenarzysta Zary czerpał od najlepszych!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Maksym Osa

2010-12-27T10:06:00.000-08:00

Historyczny kryminał Igora Baranko, który doczekał się już wydania rosyjskiego, litewskiego, polskiego, a nawet francuskiego (vide prezentowana powyżej okładka), aż skrzy się od inteligentnego, słowiańskiego dowcipu. Niełatwo było jednak wykroić z niego cytat, nie ujawniając przy tym jakiegoś elementu misternie uknutej intrygi. Również poniższy fragment wprowadza ważną postać, której zwierzenia dostarczają kozackiemu detektywowi kolejnej porcji cennych informacji. Natomiast po bezceremonialnym wyrwaniu z kontekstu głównym tematem "karczemnego" epizodu okazuje się alkohol i jego wpływ na ludzką percepcję...

Maksym Osa: Hej, karczmarko! Kwartę gorzałki i solonych grzybów!

Maksym Osa: Dziękuję, piękna.
Dorodna karczmarka: Na zdrowie, Kozaku.

Po kwadransie wytężonej refleksji nad przebiegiem śledztwa...

Maksym Osa: Hej, jeszcze gorzały!
Hmm... Kobiety karmią dzieci piersią...

Maksym Osa: Mężczyźni lubią żeńskie piersi...
Znaczy, że dla wszystkich kobiet mężczyźni są jak dzieci?
Cholera, przez bimbały straciłem wątek...
A to kto?
Diakon Silantij: Jestem diakon Silantij.

Diakon Silantij: Tyś prawosławny?
Maksym Osa: A jakże!
Diakon Silantij: A przeżegnaj się trzema palcami!

Maksym Osa: I jak?
Może wypijesz ze mną?
Diakon Silantij: Nie! I tobie nie radzę pić więcej gorzałki!

Diakon Silantij: Zrobił ją sam Belzebub i dał nam, żeby poprowadzić do grzechu!

Diakon Silantij: Dwa tygodnie temu byłem w Kijowie na pielgrzymce...
I po drodze ugościli mnie gorzałką. Patrzę więc na Świętą Ławrę Kijowsko-Pieczerską i wydaje mi się, że cały świat dookoła to tylko obraz.

Diakon Silantij: Obraz narysowany przez Boga i jak dotkniesz go palcem, możesz zrobić dziurkę...
Zrobiłem i zajrzałem w nią...
I samego Pana Boga zobaczyłem!

Maksym Osa: Nieźle wtedy wypiłeś, ojcze!
Diakon Silantij: I więcej nie piję!

Zara Wampirzyca, T.9: Wzrok, który zabija

2010-12-24T02:36:00.000-08:00

Zara La Vampire na Boże Narodzenie! Wierni czytelnicy bloga już dziś mogą poczytać ostatnią w tym roku kalendarzowym odsłonę "krwawego magazynu dla miłośników mocnych wrażeń". Z pewnością byłoby lepiej dostać go pod choinkę, w formie papierowej, ale niestety... Nie było szans, żeby ta wspaniała seria ukazała się u nas w takiej postaci. Okres popularności fumetti erotici przypada na lata siedemdziesiąte, dziewiąty numer Zary pojawił się we francuskich kioskach w lipcu 1976 roku. W tym samym roku rozpoczęto u nas wydawanie Relaxu, pierwszego i przez wiele lat jedynego polskiego magazynu komiksowego, rzecz jasna przeznaczonego dla dzieci i młodzieży, z solidną dawką dydaktyzmu i szczyptą propagandy. Trudno o coś bardziej odległego od rozmyślnie niepoprawnego, radośnie kiczowatego modelu komiksu popularnego, który narodził się w słonecznej Italii, zaś niedługo potem zadomowił się również nad Sekawaną. Polskim decydentom od kultury i sztuki mógłby on co najwyżej posłużyć jako dowód na moralną degenerację Zachodu (wyobraźmy sobie Gierka, ściskającego w ręce tomik Zary i grzmiącego: "Oto, czym w kapitalizmie karmi się masy!"). Istotnie, w programowo "zdrowym" społeczeństwie socjalistycznym podobna forma rozrywki nie miałaby racji bytu. Docenić ją mogą wyłącznie przedstawiciele zdegenerowanej cywilizacji konsumpcyjnej, którzy moralność odrzucili na rzecz przyjemności, Boga zastąpili mamoną, a adorację Jezusika w stajence - drogimi prezentami od imperialistycznego Świętego Mikołaja! Ponieważ pod tym względem najwyraźniej dorównaliśmy już krajom zachodnim, możemy również bez skrępowania sięgnąć po ich do cna niemoralne komiksy. Bardziej już nam nie zaszkodzą!

Merry Christmas!

Zara to dzielna wampirzyca, żadnej pracy się nie boi!

R.I.P. Jean Rollin

2010-12-21T00:07:00.000-08:00

Największy filmowy poeta wampirycznego erotyzmu nie żyje. Zmarł 16 grudnia, zaledwie kilka dni temu. Radio i telewizja milczą na ten temat, a zdziwiłbym się również, gdyby poświęcono mu chociaż linijkę nekrologu w następnym numerze FILMU. Nic w tym dziwnego. Jeśli nawet któryś z tzw. "poważnych" ludzi zajmujących się filmem zetknął się z twórczością Jeana Rollina, to i tak nie miała ona dla niego racji bytu, zbyt dalece odbiegając od uznanych kanonów. Została więc opatrzona mianem pretensjonalnej grafomanii, po czym bezzwłocznie odesłana do lamusa. Przykład takiego podejścia? Andrzej Kołodyński i jego miażdżąca ocena dorobku reżysera na kartach Seansu z wampirem (zresztą, pod innymi względami pozycji znakomitej, na naszym rynku wręcz pionierskiej).

Na szczęście przepowiednie sceptycznych ignorantów nie sprawdziły się i filmy Rollina nie powędrowały na zakurzone półki Filmoteque Française. Można je natomiast spotkać w każdym większym europejskim sklepie DVD, gdzie zajmują honorowe miejsce na półce z klasykami horroru. Oryginalny i bezkompromisowy dorobek twórcy Rape Of The Vampire stał się kanonem obowiązkowym każdego szanującego się fana kina wampirycznego. Szybki i łatwy dostęp do większości jego filmów umożliwiły w głównej mierze starania wytwórni Redemption/Salvation, która od kilkudziesięciu lat nie ustaje w odnajdywaniu, restaurowaniu i wydawaniu przeróżnych europejskich klasyków erotyzmu i grozy. W bogatym katalogu tego wydawcy dzieła Rollina niezmiennie zajmują pierwsze miejsce zarówno pod względem jakości artystycznej, jak i dochodów ze sprzedaży.

Twórca tak niezapomnianych obrazów, jak Fascination czy The Grapes Of Death, odszedł na zawsze. Jeśli coś może pocieszyć jego fanów w tak smutnym czasie, to tylko fakt, że ostatnia dekada życia była dla Rollina bardzo łaskawa. Doczekał się tego, o czym wielu bezkompromisowych i niszowych arytystów może tylko pomarzyć: wielkiej rehabilitacji swego dorobku i licznych dowodów uznania z całego świata. O wielkiej estymie dla francuskiego klasyka świadczą pełne żalu wpisy "R.I.P.", pojawiające się od czwartku na niezliczonych filmowych blogach. Cóż, pozostaje mi tylko do nich dołączyć...

SPOCZYWAJ W POKOJU, MISTRZU!

PS.I
Jednym z pierwszych, którzy docenili twórczość Jeana Rollina, był rysownik Philippe Druillet, założyciel przełomowego dla sztuki komiksowej magazynu Metal Hurlant. Zaprojektowane przez niego plakaty do trzech pierwszych "wampirzych" filmów reżysera - Rape Of The Vampire (1967), Naked Vampire (1969) oraz The Shiver Of The Vampire (1970) - w swoim czasie niewątpliwie zachęcały do zakupienia biletu w znacznie większym stopniu niż najbardziej krzykliwa reklama, zaś po dziś dzień pozostają przykładem genialnego pastiszu prac Alfonsa Muchy.

Le Viol Du Vampire (1968)

La Vampire Nue (1970)

Le Frisson Des Vampires (1971)

PS. II
Do poczytania:
- sylwetka reżysera i recenzje większości jego filmów (po angielsku).
- blog, prowadzony przez absolutnych maniaków Jeana Rollina (język angielski). KEEP UP THE GOOD WORK, GUYS!!!
- pasjonujący wywiad z reżyserem (j. ang.)
- niezwykle wyczerpujący wywiad z renomowanego pisma Video Watchdog (ponownie j. angielski - to jednak dziwne, że nie znalazłem żadnego ważniejszego linku po francusku...)

Komiksowy Cytat Tygodnia - Naga la Maga: El secreto de Frankenstein (Hembras Peligrosas, t.5)

2010-12-19T09:13:00.000-08:00

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek, jakie wyszły spod pędzla Leone Frollo, znana była jako Shatane tylko we Francji. Zarówno we Włoszech, jak i w Hiszpanii ta seksowna czarodziejka, która lekcje magii pobierała u samego Rasputina (!), nazywała się Naga. Naga la Maga. Poprzez "szatańskie" imię redaktorzy Elivifrance wpisali ją w poczet demonicznych bohaterek, co z marketingowego punktu widzenia było posunięciem znakomitym, lecz nie do końca licowało z charakterystyką postaci. W przeciwieństwie do Lucifery i Zary, rosyjska piękność nie musiała wykonywać poleceń Władcy Piekieł i nie wyrządziła nikomu większego zła. Bez reszty zajmowały ją pasjonujące przygody, w których nierzadko towarzyszyli jej celebryci z początku XX wieku. Poniższy cytat traktuje właśnie o jednym z nich, Gabrielu d'Annunzio. Wbrew powszechnej opinii ten głośny włoski poeta modernistyczny nie zmarł na zawał serca w 1938 roku. Zakończywszy karierę literacką, zaszył się na odludziu i bez reszty poświęcił pewnemu hobby... Hobby bardzo specyficznemu, które jednak nie powinno zaskoczyć czytelników siódmego i ósmego tomiku Zary Wampirzycy!

Gabriele d'Annunzio: Pozwólcie, że się przedstawię. Jestem Gabriele d'Annunzio!

Naga: Ten poeta? Ale przecież on nie żyje?!!

Gabriele d'Annunzio: Cały świat w to wierzy!

Gabriele d'Annunzio: Moja śmierć była mistyfikacją... Miałem już dość bycia uznawanym za bezużytecznego starca!

Gabriele d'Annunzio: Przeszedłem kurację gerovitalem i operację transplantacji oczu, po czym zaszyłem się w opuszczonym zamku w szwedzkich Alpach!
Naga: Interesujące...

Gabriele d'Annunzio: Zaprzestałem pisania... ale nudzę się, moi drodzy! Dlatego zacząłem poszukiwać nowych emocji poprzez kolekcjonowanie POTWORÓW!
Zita (młodziutka protegowana Nagi): Och!

Zita: Jak ładnie się składa! Uwielbiam filmy grozy!... Czy ma pan w swojej kolekcji Frankensteina?
Gabriele d'Annunzio: Oczywiście! Jest jedną z perełek mojego małego muzeum... Z miłą chęcią go pani pokażę!

Gabriele d'Annunzio: Zapraszam was do siebie!
Zita: Cudownie!

Gabriele d'Annunzio: Oto i mój zamek!
Zita: Wspaniały!

Po zakwaterowaniu...
Naga: Do zobaczenia! Widzimy się jutro!

Zita zasnęła...

Gabriele d'Annunzio: Słodkie dziecko! Śpi snem niewinności!
Jej młode ciało jest już prawie dojrzałe... Gotowe, by drżeć pod pieszczotą!

Gabriele d'Annunzio: Ach, gdybym spotkał cię dwadzieścia lat temu!
Zita, obudź się!

Gabriele d'Annunzio: Mam nadzieję, że cię nie przestraszyłem!
Zita: N... nie!

Gabriele d'Annunzio: Chodź, pokażę ci swoją kolekcję!

Gabriele d'Annunzio: Ale wpierw załóż to... Nie chciałbym, aby twoja nagość podnieciła moje stworzenia!

Zita: Czy zobaczę również Frankensteina?
Gabriele d'Annunzio: Od niego zaczniemy!
Zita: Są w jaskini?
Gabriele d'Annunzio: W podziemiach!

Gabriele d'Annunzio: Przedstawiam ci słynne monstrum doktora Frankensteina!
Zita: Jaki zabawny!

Zita: Co on takiego robi?

Zmieszany...
Gabriele d'Annunzio: Cóż... ech... Bardzo doskwiera mu samotność!

Gabriele d'Annunzio: Przejdźmy do innego egzemplarza z mojej kolekcji!

Gabriele d'Annunzio: Tego odnalazłem w Kalabrii!
Zita: Wygląda całkiem normalnie...

Gabriele d'Annunzio: To tylko pozory! W każdą pełnię księżyca zamienia się w WILKOŁAKA!
Zita: OCH!

W następnej celi...
Gabriele d'Annunzio: Oto unikatowy egzemplarz ŻYWEJ MUMII!
Zita: Wydaje się całkowicie martwa!

Gabriele d'Annunzio: W rzeczy samej, muszę przyznać, że nigdy nie widziałem, aby się ruszała, jednak właściciel, od którego ją odkupiłem, bardzo drogo zresztą, zapewniał mnie, że jest żywa!
Zita: Naiwniak! Dał się zrobić na szaro!

Gabriele d'Annunzio: A oto Yeti, którego już poznałaś!
Zita: I to aż za bardzo!
(patrz: wcześniejsze epizody Naga la Maga!)

Zita: Co? To już koniec? Miałam nadzieję, że zobaczę również wampiry, polityków, syndykalistów... To dopiero są potwory!

Gabriele d'Annunzio: Nie sposób dogodzić tym smarkulom!

Zita (uszczypnięta w pośladek): Ech?!

Zita: Proszę trzymać ręce przy sobie... POTWORZE!

Gabriele d'Annunzio: Cóż za epoka! I pomyśleć, że kiedyś kobiety gotowe były się pozabijać o najmniejszą z moich pieszczot!

Zara Wampirzyca, T.8: Łowcy wampirów

2010-12-15T23:44:00.000-08:00

Poniższy tomik jest bezpośrednią kontynuacją poprzedniego, co szczęśliwie zwalnia mnie z obowiązku dopowiadania, co też takiego zdarzyło się, bądź też mogło wydarzyć się "w międzyczasie". Bohaterkę odnajdujemy dokładnie tam, gdzie znalazła się w finale części siódmej, mianowicie w złowieszczej rezydencji Jeremiaha Wayne'a, szalonego kolekcjonera potworów. Czy nadobna wampirzyca stanie się jego kolejnym eksponatem?!? Aby nie zdradzać za wiele z treści "Łowców...", zwrócę tylko uwagę na to, że po raz pierwszy wspomina się tu o Szatanie jako o władcy, któremu niejako "z urzędu" podlegają wszystkie wampiry. Książę Ciemności zleca Drakuli bardzo ważną misję, ten zaś przezornie woli wyręczyć się Zarą. Całkiem słusznie, w końcu stare przysłowie ludowe głosi "Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle." Rezolutna dziewczyna znajdzie sposób na wszystko, nawet na tak wielką bolączkę wszystkich wampirów, jak widok krzyża...

Zapraszam do lektury!
Jeśli 4shared się buntuje, spróbujcie Hotfile!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Pan Naturalny

2010-12-13T09:33:00.000-08:00

Cheryl Borck zagościła zaledwie w czterech odcinkach przygód Pana Naturalnego, to jednak wystarczyło, by wywarła niezatarte wrażenie na każdym męskim czytelniku. Trudno się dziwić! Powiedzieć, że idealnie wyraża crumbowski fantazmat kobiety silnej i potężnej, to jeszcze za mało. Samo piekło nie zna straszliwszej od niej furii! W pełni zasługuje na pseudonim Devil Girl (w wydaniu PL: Diablica). A teraz fundamentalne pytanie: Czy mielibyśmy szanse u tak temperamentnej dziewczyny? Cóż, wystarczy odpowiedzieć na pytanie, ile mamy w sobie z Flakeya Mazgaja, a ile z Pana Naturalnego...

Flakey Mazgaj: Bardzo ładnie dzisiaj wyglądasz, Cheryl...
Diablica: No taka jestem ładna... I co z tego?
Diablica: (międli jęzorem)
Flakey Mazgaj: Ja-ja...
Przyjaciółka Diablicy: Ha, ha ha... Oto nadludzki język!

(...)

Pan Naturalny: To ci jazda!

Pan Naturalny: No i po wszystkim.
Niezły cyrk, co?
Daj mi sekundę, nałożę coś na siebie.
Flakey Mazgaj: Psst! Cheryl!
Chodź! Wynośmy się stąd!!

Diablica: Panie Naturalny? Panie Naturalny? Gdzie jesteś?
Flakey Mazgaj: Ale ja tylko chciałem ci pomóc, wyciągnąć cię ...od tego...
Diablica: Wracaj lepiej do bezpiecznego mieszczańskiego yuppie światka z ogródkiem i zajmij się swym beznadziejnym życiem.
Pan Naturalny: Taa, obudź się wreszcie i przejrzyj na oczy, Mazgaj! Ha ha!
Cheryl, doprowadź się do porządku!

Pan Naturalny: Nie powinnaś była tak na niego naskakiwać, kochana. Ma dobre serce... Kocha cię bardziej, niż na to zasługujesz...
Diablica: Nie tknęłabym go nawet twoim fiutem! Ożeń się ze mną! Proszę! Chcę być z tobą już na zawsze...
Pan Naturalny: O, to by dopiero było. Soczku?
Diablica: Nie...
Pan Naturalny: Nie wszystkie ptaki mogą żyć w niewoli, rozumiesz, co mam na myśli, skarbie? Weź lepiej prysznic, ubierz się, a Flakey odwiezie cię do domu. Zobaczysz, jutro rano świat znowu nabierze kolorów!
Diablica: SPIERDALAJ! NIENAWIDZĘ CIĘ!

Diablica: Widzisz, jak mnie traktuje? Jak ostatnie gówno! Wiesz, co dla niego wczoraj zrobiłam? Umyłam mu stopy swoimi włosami, na klęczkach.
Flakey Mazgaj: Dobry Boże!
Pan Naturalny: To był twój pomysł, nikt cię do tego nie zmuszał, moja panno!
Diablica: Bla hum.
Pan Naturalny: Niesamowita była. Śliniła się jak dziecko nad moimi palcami. Ale wcześniej czy później wszystkie kobiety zaczynają strzelać fochy. Musisz być z nimi stanowczy, Mazgaj!
Diablica: Chcesz gryza?
Flakey Mazgaj: Chyba mam depresję...

Flakey Mazgaj: To wszystko jest tak przygnębiające, Panie Naturalny. Ktoś z takim potencjałem, z takim intelektem, wykorzystujący swoje moce do...
Diablica: Każ mu się wynosić.. Ćlam ćlam..
Pan Naturalny: Do czego?
Flakey Mazgaj: Do manipulacji... i poniżania kobiet! Czuję się, jakby mi ktoś pałką w głowę dał.
Pan Naturalny: Dlaczego zwalasz wszystko na mnie?
Flakey Mazgaj: Powraca stara prawda... Władza demoralizuje i...
Diablica: A weź już przestań!
Ty nie masz o niczym pojęcia! Cały jesteś spanikowany, ręce ci się trzęsą, Boże, Boże, co mam z nią robić...

Diablica: A Pan Naturalny wie, co lubię.. Po prostu wie.
Flakey Mazgaj: Cheryl, przecież przed chwilą...
Pan Naturalny: Prawda jest taka, Mazgaj, że to ja jestem wykorzystywany!
Dziwka z piekła rodem wciąga mnie głębiej i głębiej w bagno doznań seksualnych, powoli spija moją energię, moją esencję... Powoli mnie WYKAŃCZA!.
Diablica: Pochlebiasz mi... Ale jaki to ładny pomysł na śmierć, prawda?
Flakey Mazgaj: Nie wierzę ci! Przecież to jasne, że sprawujesz nad wszystkim kontrolę, Panie Naturalny, widziałem na własne oczy! Ohyda!

Pan Naturalny: No, taki już los podglądaczy.
Diablica: Nie wierz w ani jedno jego słowo, Mazgaj! Masz rację! To on wydaje rozkazy.
Pan Naturalny: Lepiej już idźcie, obydwoje. Czas na moje ćwiczenia oddechowe. A tu zaczyna się robić bardzo ciasno.
Flakey Mazgaj: Nie rozumiem, Cheryl. Dlaczego pozwalasz mu na to wszystko?
Diablica: Nic nie poradzę... Wielbię ziemię, po której stąpa. Bo to prawdziwy, NATURALNY MĘŻCZYZNA!!
Pan Naturalny: Otóż to.
Flakey Mazgaj: Pomocy!

PS. Tłumaczenie (pierwszorzędne!): Anna Warso

Mexico Trasho – Ghetto Librettos

2010-12-11T00:58:00.001-08:00

Sensacyjne, ociekające seksem i krwią okładki meksykańskich magazynów komiksowych mocno mnie zaintrygowały. Jeśli zawartość publikowanych historii choć w połowie dorównuje temu, co widnieje na obwolucie, to jesteśmy w siódmym niebie komiksowej eksploatacji (mexploitation?). Meksykański rynek wypuszcza miesięcznie kilkadziesiąt tytułów, utrzymanych w podobnej stylistyce i znakomicie na tym prosperuje. Jednak zarówno rodzimi, jak i zagraniczni koneserzy komiksów nie widzą w tym fakcie niczego pozytywnego. Wprost przeciwnie, załamują ręce i wylewają gorzkie łzy nad wielkim upadkiem meksykańskiego przemysłu komiksowego.

Wielka popularność obrazkowego medium bynajmniej nie jest w tym kraju zjawiskiem nowym. Od lat pięćdziesiątych historietas cieszą się wielkim powodzeniem wśród szerokich warstw społeczeństwa. Masowo czyta je zwłaszcza klasa pracująca i właśnie do nich adresowana jest większość współczesnych wydawnictw. W ubiegłych dekadach sprawy wyglądały nieco inaczej, oferta wydawnicza była na tyle rozległa tematycznie, by odpowiadać potrzebom wszystkich grup społecznych i każdej grupy wiekowej. Wszystko zmieniło się wraz z otwarciem się rynku na produkt amerykański i japoński. Herosi z Marvel i DC oraz nimfetki o dużych oczach zdominowali masową wyobraźnię, spychając w cień narodowych bohaterów. Najmłodsi przestali fascynować się muskułami Chanowa (człowieka dżungli, a la Tarzan i Karzan), które nie mogły się równać z nadludzkimi mocami Spidera czy Flasha. Dziecięcych odbiorców z miejsca uznano za nieodwracalnie straconych, nie próbując nawet o nich walczyć. Obawiając się utraty również dorosłych czytelników, wydawcy wcielili w życie jedyną strategię, która była w stanie skutecznie rywalizować z obcymi wpływami. Zaproponowali historie dla dorosłych czytelników, wypełnione po brzegi wyuzdaniem i brutalnością, utrzymane w swojskim klimacie wielkomiejskiej brzydoty.

Formuła chwyciła i od tej pory potentaci komiksowi trzymają się jej wiernie, nie zwracając uwagi na to, że wzrost popularności okazał się wprost proporcjonalny do spadku jakości towaru. Odpowiadając na najniższe potrzeby odbiorców, komiksy zaprzepaściły szansę na zaskarbienie sobie ich szacunku, stając się synonimem „grzesznej przyjemności” (guilty pleasure – po angielsku ładniej to brzmi). Choć większość tytułów niezmiennie rozchodzi się w olbrzymich nakładach, nie są one szeroko dyskutowane w mediach i prasie. Nawet wierni czytelnicy odnoszą się do nich z mieszaniną wstydu i pobłażania. Nie jest to lektura, którą można się pochwalić, a w pewnych kręgach jest wręcz nie do pomyślenia. Wyższe, wykształcone warstwy społeczeństwa całkowicie się od niej odżegnują. Rzeczywiście, zamożnych obywateli stać na kupno tych innych, „prawdziwych” komiksów, sprowadzanych z Hiszpanii czy Stanów. Pochłanianie wulgarnych Ghetto librettos za dwa dolary zostawiają klasie robotniczej. Trudno o lepszą ilustrację klasowej nierówności: ci na górze delektują się Milo Manarą i Guido Crepaxem, tym na dole pozostaje masowa konsumpcja Almas Perversas czy Delmonicos Erotika.

Nic dziwnego, że meksykańskie komiksy nie podbiły świata, skoro nawet rodzime środowiska opiniotwórcze odnoszą się do nich z pogardą. Dziwi mnie nieco aż tak daleko posunięty snobizm w przypadku komiksowego medium, które prawdziwą sztuką bywa od czasu do czasu, przeważnie zaś jest po prostu rozrywką. Tym niemniej nie sposób ukryć, że meksykańskie serie więcej mają wspólnego z krzykliwością brukowca typu Fakt i melodramatyzmem brazylijskiej telenoweli, niż z inteligentną propozycją komiksu dla dorosłego czytelnika w wydaniu włoskim (klasyczne fumetti) bądź amerykańskim (katalog Vertigo). Powszechna zła opinia zrobiła swoje i nawet wśród obywateli Meksyku nie znajdzie się wielu zajadłych kolekcjonerów, jednak w przepastnym Internecie odnaleźć można wszystko, więc szczęśliwie udało mi się natrafić na kilka reprezentacyjnych tytułów i na własne oczy przekonać się, jak wyglądają osławione Ghetto libretto.

Tym, co z początku uderza w tych komiksach najmocniej, to ich pruderia, wręcz zaskakująca w kontekście przestrogi "Solo Adultos!", wypisanej dużymi literami na szokującej śmiałością okładce. A jednak! Warto zauważyć, że już owa okładka, jakkolwiek sugestywna, nie prezentuje nam tzw. full frontal nudity. Co najwyżej z rzadka mignie kobieca pierś, lecz najczęściej zasłania ją stanik, natomiast o żeńskich i męskich narządach płciowych można tylko pomarzyć. Podobnie prezentuje się sam komiks. Pełno w nim dorodnych niewiast, o pełnych piersiach i olbrzymich pośladkach (w tym punkcie meksykański ideał urody różni się nieco od naszego), które pomimo wielu dogodnych okazji nie zdejmują z siebie wszystkiego, nawet podczas stosunku pozostając w koronkowych majteczkach. Brak pełnej nagości rekompensują jednak bezustanne zmiany garderoby. Ślicznotki co chwila wdzięczą się w innej bluzeczce z wielkim dekoltem i innej kusej spódniczce. Wygląda na to, że strategią twórców jest maksymalne podniecać, nie dając zarazem nadziei na pełne zaspokojenie, co sprawia, że natychmiast po ukończeniu tomiku machinalnie sięga się po następny. Nic dziwnego, że historietas pełno leży w poczekalniach meksykańskich domów publicznych! Ich sugestywność działa silniej niż niejeden afrodyzjak, a z pewnością jest skuteczniejsza niż tradycyjne porno, nie zostawiające pola dla wyobraźni. Byłoby zarazem błędem sądzić, że twórcy unikają wkraczania w domenę XXX ze względów artystycznych. Sztuki uników i podchodów nauczyła ich cenzura, nadzorująca treść każdego masowo rozpowszechnianego tytułu.

Również ze względu na oko cenzora wszystkie, nawet te najbardziej perwersyjne historie obowiązkowo kończą się czytelnym morałem, wyłożonym wprost w dymkach. Nastoletnia gwiazda porno może przez cały komiks puszczać się z obleśnymi producentami i zażywać tony heroiny, byleby tylko w finale wyrzekała się raz na zawsze haniebnej przeszłości i padła w ramiona ukochanej mamusi (Almas Perversas, nr 15). Przystojny nauczyciel może wykorzystywać do woli swe dorodne uczennice, jeśli tylko w finale dostanie za swoje, oszpecony kwasem przez psychopatkę (Almas Perversas, nr 17). Para ponętnych lesbijek cieszy nasze oczy miłosnymi zapasami w rozmaitych konfiguracjach, dopóki banda gwałcicieli nie uświadamia im, że prawdziwą rozkosz kobieta może osiągnąć tylko w heteroseksualnym związku – nawet wtedy, gdy mężczyzna bierze je siłą! Tej ostatniej historii nie miałem niestety w rękach, lecz wspominam o niej dlatego, że właśnie w niej najsilniej dochodzi do głosu mizoginizm, obecny w pokaźnej liczbie historietas, których bohaterki są poniżane i gwałcone na wymyślne sposoby. Czyżby płeć piękna aż tak bardzo zalazła meksykańskim macho za skórę?! Dla przeciwwagi, utrzymana w komediowym tonie seria Bellas de Noche ukazuje silne i pewne siebie dziewczęta, okręcające sobie mężczyzn wokół palca. Oferta wydawnicza pragnie dogodzić wszystkim, zarówno szowinistom jak i „feministkom” (w cudzysłowie, gdyż te prawdziwe nie zniżają się do lektury komiksów). Trudno przypuszczać, by sami czytelnicy na poważnie traktowali obłudne przesłania, doczepione w tak sztuczny sposób do absolutnie amoralnych opowieści. Większość konsumentów zapewne błyskawiczne odczytuje właściwe intencje twórców i uznaje to wszystko za dodatkowy smaczek.

Najciekawszą i najprężniejszą serią wydaje się Almas Perversas, zgodnie z tytułem prezentująca losy obywateli i obywatelek, którzy haniebnie pobłądzili, nurzając się w zbrodni i perwersji. Jest tu ogromne pole popisu dla scenarzystów, wśród których najgłośniejsi to Sinclair (epatujący makabrą), Ricardo Renteria (uwielbiający brutalność i zboczenia) oraz J. J. Sotelo (jego historie są najlepiej napisane, ponadto wykazuje wrażliwość socjalną). Równie ciekawym tytułem jest Corridos Perrones, gdzie sensacyjne historie są bardzo mocno osadzone w rzeczywistości, ukazując czytelnikowi meksykańskie realia – to swego rodzaju obyczajowy thriller. Nieco rozczarowuje Realtos De Presidio. Choć covery tego magazynu doprowadzić mogą każdego miłośnika horroru do stanu ekstazy nerwowej (galony krwi, wyprute bebechy, podcięte gardła, wydłubane oczy, wyrwane języki, mózg na ścianie…), zaprezentowane w nim opowieści pomimo okazjonalnej makabry nie wykraczają poza schemat klasycznego kryminału. Możliwe jednak, że miałem pecha natrafić na najdelikatniejsze numery z katalogu…

Żałuję, że nie było mi dane obejrzeć ani jednego tomiku La Ley Del Revolver, którego okładki dosłownie zwaliły mnie z nóg. Natrafiłem tylko na obrazek, który jeszcze zaostrzył mój apetyt. Niezłe rysunki, porozumienie ponad podziałami (akcja Indianin-blondyna), a ponadto obfity i odkryty biust. Jeśli z seksem wszystko w porządku, to może i przemoc nie zawiedzie oczekiwań? Natomiast zupełnie nie przypadły mi do gustu komiksy z serii Las Chambeadoras (karykatura, slapstick, prymitywne śmichy-chichy), Barrio Caliente (tytuł wypuszczony poza cenzurą, wypełniony po brzegiem wilgotnymi łechtaczkami i sterczącymi penisami, co czyni zeń banalną pornografię), a także Devorame Otra Vez (brzydkie rysunki). Ale przecież nie wszystko musi mi się podobać, do pełni szczęścia wystarczą już Almas, Bellas i Corridos (ABC popularnych historietas?). Z miejsca polubiłem te tytuły i zupełnie nie dziwi mnie ich olbrzymia popularność! Niestety, nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek trafi się możliwość sięgnięcia po jakikolwiek z nich (pomijając „internetową ekspozycję”, z której korzystałem, pisząc ten tekst), nawet na eBayu nikt ich nie wystawia… Wielka szkoda, byłyby doskonałą motywacją do nauki hiszpańskiego!

PS. W rankingu komiksowych okładek wszechczasów powyższa (wyraźnie inspirowana Hostelem 2) miałaby spore szanse na zajęcie pierwszego miejsca...

Mexico Trasho - La Ley Del Revolver

2010-12-05T23:39:00.000-08:00

Pod chwytliwym tytułem La Ley Del Revolver (Prawo rewolweru) ukrywa się meksykański komiksowy magazyn, prezentujący, jak nietrudno zgadnąć, rozmaite historie z Dzikiego Zachodu. Ale jakież to historie! Jeśli można oceniać komiks po okładkach, za które odpowiedzialni są Oscar Bazaldua i Rafael Gallur Rivas, mamy do czynienia z iście wybuchową mieszanką, przy której bledną nawet ekstrawagancje Kaznodziei (z tomu Dawne dzieje: Święty od morderców). Oto subiektywne Top 10 coverów, ukazujące wszechstronność tego niezwykłego periodyku.

Nr 471
Na potęgę Wielkiego Mannitou!
Indiański He-man przyzywa niebiosa, nie dostrzegając,
że prawdziwie boskie kształty ma tuż za sobą...

Nr 484
The Cowboy Wore Gloves

Nr 487
American Werewolf in Mexico City

Nr 489
Zombie Squaw Eaters

Nr 503
Przez chwilę trudno zrozumieć, dlaczego
Biała Twarz ma aż tak przerażoną minę,
wystarczy jednak rzut oka na to, co dzierży
w ręku zbliżający się Indianin...

Nr 561
Czym byłby meksykański western
bez porządnego karabinu maszynowego?

Nr 562
Navajo Big Knife Massacre

Nr 580
Piękne, skąpo odziane kobiety to standard,
lecz nie na każdej okładce wdzięczy się
taki zmysłowy rudzielec!

Nr 592
Gringo Kill...If You Live Shoot!

Nr 697
Dos Coltos para la Hermana Sara

Niepocieszeni będą chyba tylko miłośnicy klasycznej, "szlachetnej" odmiany westernu, znanej z wielu starszych polskich komiksów (Tajemnica Czerwonego Tepee Raczkiewicza, Przyjaciele Roda Taylora Wróblewskiego, Biały orzeł Gacha...). Cóż począć, odeszła w przeszłość urocza naiwność Dzikiego Zachodu z Hollywood, otrzyjmy już łzy. Czas na krwawy, seksowny Meksyk!!!

Znacznie więcej, w dużej rozdzielczości, idealne na tapetę!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Almas Perversas, nr 623

2010-12-05T13:51:00.000-08:00

"Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich jako mężczyznę i kobietę? Z tego powodu mężczyzna opuści ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną. I staną się dwoje jednym ciałem. I tak już nie są dwoje, ale jedno ciało. Tego więc, co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela!"
Jezus Chrystus (Ew. św. Mateusza 19:4-6)

Doskonałe exemplum dla tego powszechnie znanego i okazjonalnie respektowanego biblijnego przykazania odnaleźć można w dość zaskakującym miejscu, mianowicie w jednym z numerów meksykańskiego magazynu komiksowego "dla dorosłych". Poniższy przykład dobitnie ilustruje, czym może się skończyć całkiem niewinny małżeński skok w bok...

Dulce: Carlos!... Ech?!

Gdy weszła do sypialni, poznała przyczynę swego dziwnego niepokoju.
Dulce: !!
Carlos: Dulce!!!

Carlos: Mo-moje słonko... J-ja...
Karla (najlepsza przyjaciółka Dulce): Och!

Carlos zaczął wygłaszać litanię wymówek, których nawet nie słyszała, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co widzi.
Carlos: N-najdroższa... Pozwól mi wytłumaczyć...

Dulce: Carlos... Dlaczego?

Dulce: Przecież ja cię kocham!

W pokoju zapadła grobowa cisza... Ale tym razem Dulce nie przelała najmniejszej łzy.

Wręcz przeciwnie, jej błękitne oczy zwężyły się, przybierając wyraz niebezpieczny... śmiertelny... zabójczy...

Milcząca i spokojna, pochyliła się, by otworzyć szufladę w kredensie...
Carlos: Dulce... Co ty robisz?

Dulce: Upewnię się, że wy dwoje nikogo już nie zdradzicie!!!
Carlos i Karla: Ech?!

Zaślepiona bezgraniczną nienawiścią, Dulce rzuciła się na nich z wściekłością pantery.
Dulce: Gaaah!!!
Karla: Ach!
Carlos: Dulce! NIE!

Carlos: Co robisz?! Na miłość boską!! Przestań!!!
Dulce: GAAAH!!!

Carlos próbował ją powstrzymać, lecz w nieokiełznanej wściekłości dźgnęła go z precyzją prosto w gardło...
Carlos: AGHH!!!

Dulce: Przeklęci! PRZEKLĘĘĘĘCI!!!

Zara Wampirzyca, T.7: Potwory

2010-12-03T07:43:00.000-08:00

Dziwy nad dziwami: dopiero trzecia translacja, a już doszliśmy do siódmego numeru! Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu nie istnieje coś takiego, jak IEZ (Internetowa Encyklopedia Zary). Można tylko snuć niejasne domysły, jaki przebieg miały poprzednie cztery, niezeskanowane epizody... Niezaprzeczalnym faktem jest, iż nie wszystko potoczyło się z planem Drakuli i Zara nie została jego wierną towarzyszką. Zapewne miało w tym udział uczucie, jakie połączyło ją z Markiem Finneyem. Przystojny lekarz nie tylko stał się jej kochankiem, ale i opracował naukową formułę, dzięki której piękna wampirzyca może wystawiać się na działanie promieni słonecznych bez najmniejszych obaw (chyba że pragnęłaby zachować arystokratyczną, bladą cerę). Trudno powiedzieć, w jakich okolicznościach doszło do rozstania bohaterów, jednak ich miłość przetrwała (vide nr52). Reszta jest milczeniem, choć nie można wykluczyć, że kiedyś pojawią się brakujące skany. Numer siódmy posiada już charakterystyczną dla całego cyklu strukturę romansu pikarejskiego. Zara prowadzi awanturniczy żywot, niezmiennie spragniona mocnych wrażeń i silnych namiętności. Tym razem odnajdujemy ją w niewoli u bezlitosnych rozbójników, którzy nie mają szacunku dla płci pięknej (przykład ich okrucieństwa tutaj)...

Zapraszam do lektury, zarazem uczciwie uprzedzając, że nie jest ona przeznaczona dla każdego! Oprócz odgłosów zachwytu...

...pojawić się mogą również opinie krytyczne.

Na wypadek awarii 4shared...

Niedostępne?

2010-12-03T03:30:00.000-08:00

Diuk Jan, zwany również Sebastianem Polakiem, gotów jest na każde zuchwalstwo w imię miłości do królewny Rychezy, zwanej także Beatrycze prawem analogii z muzą Dante Alighieriego (zwanego tutaj Aligerusem). Bohater wielce nietypowej powieści historycznej Teodora Parnickiego nie tylko ściga po całej Europie tajemniczego osobnika, najprawdopodobniej odpowiedzialnego za śmierć ojca swej ukochanej, polskiego króla Przemysława II, ale też nie waha się prosić samego papieża o sfinansowanie wyprawy na drugi koniec oceanu, gdzie wedle wszelkiego podobieństwa znajduje się Czyściec, a może także rozwiązanie zagadki płci Ducha Świętego/Duszycy Świętej (wybór nazewnictwa zależny od zapatrywań). Ojciec Święty nie wyraża jednak zgody na szaleńczą ekspedycję, uznając, że Jan bardziej się przyda w Polsce, pełniąc zaszczytną funkcję watykańskiego poborcy podatków! Nie tylko pod tym względem papież Jan XXII okazuje zdrowy rozsądek i przenikliwość. Oto, w jaki sposób analizuje mechanizm funkcjonowania platonicznej miłości poetyckiej (za kilka wieków przyjmie ona miano "romantycznej"), mającej za obiekt kochankę doskonałą i nieziemską, czyli Beatrycze...

"Żadna Beatrycze nie jest nigdy niczym innym niż tylko odbiciem zwierciadlanym, czyli inaczej jeszcze: powtórzeniem matki własnej... Jak nas rodziły panie Beatrycze - te osiągnięte - ojców naszych, spodziewamy się od naszych pań Beatryczy (spodziewanie takie przecież może być równie dobrze świadome, półświadome, zaledwie świadome lub w ogóle bezwiedne), iż nam z kolei będą rodzić dzieci. Gdy chce rodzić dzieci z kim innym, nie zaś z nami - czyli dosięgnąć nie możemy jej - jesteśmy skłonni mówić, by ukryć wstyd z powodu niemożności dosięgnięcia jej: 'Jest tak wysoko, że nikt by jej nie dosięgnął'.
...Lecz że w przeciwieństwie do nas są tacy, których stać na sięgnięcie i bardzo nawet wysoko - opędzamy się myślom, tak bardzo upokarzającym dla siebie właśnie o tych władnych sięgać znacznie wyżej niż my sami - w ten sposób, by Beatrycze, nieosiągalne dla nas samych, zdawały się być przynajmniej - jeżeliby i nie były naprawdę - umieszczone możliwie najwyżej. Jakie zaś jest miejsce najwyższe z wyobrażalnych? Niebo. Więc też powiadają Aligerusowie, ojcowie niedoszli dzieci z Beatryczy swych - przecież niedostępnych sobie: 'Dlategośmy niedoszli ojcowie, iż naszych Beatryczy miejsce w niebie jest nie na ziemi, wśród śmiertelnych, takich jak my i wszyscy inni, którzy z nami wraz ziemskimi są tylko ludźmi, a skoro ziemskimi, to właśnie i niegodnymi, byśmy dzieci mieli z wybrankami niebios'."

Tytuł: Tylko Beatrycze
Autor: Teodor Parnicki
Wydawca: Do wyboru, do koloru - od 1962 roku pojawiło się już wiele edycji... Sam czytałem miniaturowe wydanie Czytelnika, ale doświadczenie uczy, że najlepiej sięgnąć po wzbogacony obfitym wstępem tomik Biblioteki Narodowej.

Komiksowy Cytat Tygodnia - Batman, nr 3/1991

2010-11-29T05:05:00.000-08:00

Wątpliwe, by Bruce Wayne był kinomanem. Wszystko wskazuje na to, że ostatnim filmem, jaki oglądał na dużym ekranie, był Znak Zorro - w wieczór, kiedy zginęli jego rodzice. Wraz z ich śmiercią skończyło się jego dzieciństwo i wszystkie radości tegoż, na przykład bezkrytyczny zachwyt nad magią X Muzy... W późniejszych latach poczucie obowiązku nie może mu pozwolić na bezproduktywne wizyty w kinie. Do wypożyczalni wideo Bruce udaje się tylko wtedy, kiedy absolutnie wymaga tego prowadzone właśnie dochodzenie. W odcinku Video-przemoc trop prowadzi bezpośrednio do właściciela jednej z takich wypożyczalni. Jak widać, dla dobra śledztwa Mroczny Rycerz potrafi się nawet przeistoczyć w amatora filmów klasy B!

Oskar Lampet (szef wypożyczalni i nr 1 na Batliście podejrzanych): Krwawe wojny atomowych ninja? Nie pamiętam. Sprawdzę w katalogu.

Bruce Wayne (dedukcyjnie): Podobnej budowy... Dodać perukę, zarost... I mamy reżysera-uciekiniera. Żeby być pewnym...

Oskar Lampet: Nie mogę znaleźć kasety. Mogła ulec kasacji.
Jeśli chodzi o podobne: Mutant Ninja - Eksperyment w Tokio. Sam nie widziałem, ale słyszałem dobre opinie.

Oskar Lampet: Podobno szalony doktor produkuje sześciorękiego ninja, ale C.I.A. odkryła to i posłała...
Bruce Wayne: Nie, dziękuję. Krwawe wojny albo nic!

Zara Wampirzyca, T.2: Zara kontra Drakula

2010-11-26T02:30:00.000-08:00

W drugiej odsłonie Zary nad głowami wampirycznych bohaterów zbierają się czarne chmury! Zara wbija swe zęby w szyję pierwszej ofiary, w związku z czym Pabstem i trumną Drakuli zaczyna interesować się banda agresywnych wieśniaków. Warto pamiętać, że zabobonny chłop nie przepuści również nieumarłemu! Ponownie przekonujemy się, że rodzicom nie zawsze wychodzi na zdrowie podglądanie swych dorodnych córek, gdy te zostają same w swoim pokoju... Emocjonujący cliffhanger na zakończenie tomiku stanie się od tej pory znakiem rozpoznawczym serii.

Autorzy zdradzili, że przy tworzeniu image'u bohaterki zapatrzyli się na Catherine Deneuve. Prawdę mówiąc, trudno wychwycić podobieństwo podczas czytania komiksu. Najbardziej dostrzegalne jest na okładkach, będących dziełem zupełnie innego grafika... Twórcy mieli jednak nosa, gdyż kilka lat później Deneuve okazała się doskonałą wampirzycą, tworząc wraz z Davidem Bowie niezapomniany duet w Zagadce nieśmiertelności Tony'ego Scotta.

Zapraszam do lektury!

PS. A propos trumny Drakuli: scenarzysta Renzo Barbieri popełnił tutaj pewną gafę, najwyraźniej zapominając o tym, co wydarzyło się w tomiku pierwszym. Czy ktoś jeszcze wychwycił ten błąd?

Komiksowy Cytat Tygodnia - Rozbitkowie czasu, T.3: Labirynty

2010-11-22T12:57:00.000-08:00

Nareszcie!!! W końcu doczekaliśmy się dalszego ciągu serii, której tom pierwszy pojawił się w Polsce już dziewiętnaście lat temu na łamach Komiksu (byłego Komiksu-Fantastyka). Niestety wydawnictwo upadło, zanim zdążyło zabrać się za tom drugi. Kilka stronic z niego znalazło się w pierwszym numerze magazynu CDN, który błyskawicznie zakończył działalność. Być może uznano wówczas, że nad cyklem Jeana-Claude'a Foresta i Paula Gillona wisi jakaś klątwa i na wszelki wypadek postanowiono zostawić go w spokoju? Wyzwanie podjął dopiero Egmont, którego pozycja potentata komiksowego rynku jest na tyle silna, że zapewne niestraszne mu żadne fatum.

Pierwsze wydanie zbiorcze zawiera pięć albumów, w tym Uśpioną gwiazdę, dobrze znaną starszym komiksomaniakom. Od 1991 roku zapewne nie raz zastanawiali się nad tym, jak dalej potoczyły się losy "tysiącletniego" Christophera; czy pięknej i do szaleństwa zakochanej w nim Marze udało się wyjść cało ze spotkania z okropnymi żabo-wiedźmami, którym ofiarowała swe życie; wreszcie jakim szczwanym fortelem bohaterowie zawładnęli kapsułą z uśpioną Valerią, "wielbioną przez milion szczurów"... Teraz wszystkie pytania doczekają się odpowiedzi - za niecałe 100 zł! (Hmm, Egmont powinien mi zapłacić za tak nachalną reklamę...)

O Rozbitkach czasu pisze się przeważnie jako o space operze i choć jest to właściwie trafne określenie, może zanadto kojarzyć się z nudziarstwem pokroju Star Treka. Tymczasem mamy do czynienia z dziełem oryginalnym, co chwila zaskakującym fabularnymi rozwiązaniami oraz wizualną inwencją. Najbardziej jednak zapada w pamięć jego poetycka, subtelnie dekadencka atmosfera. Widoczna chociażby w poniższym fragmencie tomu trzeciego. Piękna i drapieżna Quinine prowadzi Christophera na spektakl organizowany przez Tapira, wielką szychę na planecie Limavan, "człowieka podstępnego, okrutnego... ale także artystę."

Quinine: Doskonale. Tutaj nie przegapimy niczego z tego cudownego spektaklu...

Quinine: Ach! Oto i ona... Nosi maskę wedle ostatniej mody. Głowę puszczyka...

Christopher: Klowni rozdają coś w rodzaju dmuchawek... Co to oznacza?
Quinine: Nie wiem... To nowy numer...

Christopher: Jest niesamowita!... Tańczy nie dotykając ziemi...
Quinine: Urządzenie anty-grawitacyjne utrzymuje ją w stanie nieważkości... Wielkie wynalazki w służbie małych idei!... Natomiast dmuchawki pryskają rodzajem kleju, który jest zarazem pewnym symbolem... sprośnym...

Christopher: Powiedziałbym raczej: bańki mydlane...
Quinine: Te bańki wkrótce okrzepną, tworząc zwartą i twardą masę!... Widziałam już, jak robiono to ze zwierzęciem... Na koniec jest zawsze w tym jakaś interesująca... niespodzianka!

Christopher: Czy ona się udusi?
Quinine: Bez obaw! Tapir dba o artystów. Ma zresztą wiele innych sposobów na pozbywanie się swoich kobiet...

Quinine: Numer zmierza ku końcowi... Zobacz, kto wkracza na scenę... Tapir we własnej osobie!

Quinine: Uzbrojony jest w szablę o długiej klindze...

Quinine: I wcina się nią w samo sedno...

Schulmädchen-Report 7: Doch das Herz muß dabei sein (1974) - Nastoletnia żądza w RFN

2010-11-19T06:27:00.000-08:00

"To już siódma część Raportu o szkolnych dziewczętach. Czy od premiery pierwszej części staliśmy się bardziej moralni? Wątpliwe. Ale z pewnością pozbyliśmy się wiele pruderii." Od tych słów rozpoczyna się kolejny sexploitation pseudo-edukacyjny rodem z RFN. Formuła sprawdzona: historia przewodnia, której bohaterowie snują inne historie. Wszystkie dotyczą seksualnej aktywności uczennic niemieckich liceów. Za klamrę spinającą służy relacja z rozprawy sądowej, dotyczącej nielegalnego burdeliku, jaki założył przedsiębiorczy młodzieniec, namawiając do współudziału kilka bezpruderyjnych koleżanek. Rozprawa toczy się powolnym trybem, a siedzący na korytarzu rodzice dla zabicia czasu opowiadają sobie, co też wyrabia ta współczesna młodzież.

Ich konstatacje mogą uspokoić co niektórych widzów, przerażonych deprawacją nastolatków w XXI wieku. Nic nowego pod słońcem: już w latach 70. niepokojono się rozpasaniem dorastających i kręcono na ten temat alarmujące obrazy, do których jednak Raporty się nie zaliczają. Mocno wątpliwe, by realizatorzy serii pragnęli uświadamiać i przestrzegać, pomimo wszystkich deklaracji, jakie umieszczali przed każdym kolejnym odcinkiem. Przyświecający im cel jest jasny: pokazać jak najwięcej apetycznej, młodzieńczej golizny. Młodzieńczej, ale nie młodocianej - wszystkie aktorki, które tak ochoczo wcielają się w role siedemnastek, szesnastek i piętnastek, w rzeczywistości przekroczyły już magiczną granicę osiemnastki, pozwalającą im na legalne robienie tego, z czym jeszcze niedawno musiały się ukrywać.

A może wcale nie musiały? Jeśli wierzyć twócom Raportu, których inwencja w wymyślaniu pikantnych scenariuszy zdaje się niewyczerpana, nastolatki o seksie wiedzą wszystko i wszystkiego zdążyły też spróbować. Nie bez powodu w większości przedstawianych historyjek to one są górą, a nie dorośli, skrępowani konwenansami i nie nadążający za duchem czasu. W świecie Raportów znacznie częściej uwodzeni, wykorzystywani i porzucani są dojrzali mężczyźni, zazwyczaj przedstawiciele szacownych zawodów. Doktorzy, nauczyciele, psychiatrzy - wszyscy oni nader łatwo dają się omotać figlarnym nimfetkom. Ich kultura prawie bez walki kapituluje przed dziewczęcym biologizmem. Los samców budziłby litość, gdyby całej naszej uwagi nie pochłaniała kontemplacja cielesnych powabów ich nastoletnich kusicielek. Realizatorzy próbują również w inny sposób odwrócić uwagę widzów od wszelkich smutnych konstatacji, wprowadzając sporą dawkę humoru. W przypadku tegoż najbardziej ewidentna staje się różnica kulturowa pomiędzy Niemcami a resztą świata. Gagi, stanowiące dla nich beczkę śmiechu, okazują się mocno głupie bądź wręcz żałosne dla innych nacji. Może z wyjątkiem chińskiej i japońskiej, one również przepadają za monstrualnie grubym dowcipem.

W siódmej części Raportu brzemię komizmu spoczywa na barkach Rinaldo Talamonti, wcielającego się we włoskiego gastarbeitera Carlo, któremu niski status społeczny nie przeszkadza w licznych erotycznych przygodach. Z jakiegoś tajemniczego powodu podlotki faworyzują właśnie jego. Być może działa na nie jego włoski temperament, a może czują się paniami sytuacji, dominując nad Carlo pod każdym względem: fizycznym (nie jest ideałem męskiej urody), zawodowym (wykonuje proste prace fizyczne), a nawet lingwistycznym (niemiłosiernie kaleczy niemiecką mowę). Jurny Włoch jest jedynym stałym bohaterem serii, powracającym regularnie od swojego debiutu w "czwórce", gdzie udało mu się obsłużyć pod rząd cztery rozpalone dziewoje. "Siódemka" podnosi mu nieco kwalifikacje (jest kelnerem, ponadto kochankiem szefowej, co dobrze wróży na przyszłość), ale wymaga od niego biegania w negliżu po całym hotelu. Przecież czymś musi nas rozbawić!

Pozostałe epizody są poważniejsze, dzięki czemu harmonizują z "sądowniczym" motywem przewodnim. Mamy więc gang motocyklistów, który w swą przestępczą działalność wplątuje cud-dziewczynę (Sonja Jeannine, największa ślicznotka serii); seksowną prymuskę, która z żelazną konsekwencją wciela w życie wszystko, o czym przeczytała w podręczniku do wychowania seksualnego; wreszcie pewną blondyneczkę, zakochaną do szaleństwa w nauczycielu, który niestety woli wdzięki jej matki. Potrzeba podstępu, by wylądował w łóżku również z córką. Żadna z historii nie odbiega poziomem od poprzednich odsłon Raportu, nie sposób dostrzec ani podwyżki, ani też spadku formy, co przy siódemce w tytule powinno cieszyć. Pomimo wszystkich uproszczeń i słabości RFN-owska seria oddaje w dużym stopniu klimat dekady, w której nie obawiano się jeszcze interesować pożyciem płciowym nastolatków. Z perspektywy lat doskonale widać, że obwieszczony w prologu siódmej części Schulmädchen-Report triumf nad pruderią okazał tylko pobożnym życzeniem.

Nastoletnia żądza w dziewięciu odsłonach:

Na drugim planie Charles Bronson.

RFN to raj dla gastarbeiterów!

Wymarzony punkt widzenia

Podczas przyjmowania zamówienia kelner wykazuje się pełnym profesjonalizmem

Młodzieżowy gang torturuje swe ofiary na wymyślne sposoby...

Czarny charakter pije i pali.
Już wówczas nie były to nałogi mile widziane!

Mężczyźnie znacznie trudniej się obnażyć...

Igraszki przy tablicy

Najwymyślniejsze pozycje obejrzymy w finale!

Zara Wampirzyca, T.1: Wampirzyca

2010-11-19T03:31:00.000-08:00

Dziś coś z zupełnie innej beczki: skanlacja pierwszego tomiku Zara La Vampire. Serii, nad którą niejednokrotnie rozpływałełem się w zachwytach. Już pierwsza odsłona Zary zdradza przyczyny mej fascynacji. Włoskim twórcom udało się nawiązać zarówno do klasycznego, gotyckiego horroru spod znaku wytwórni Hammer, jak i do jego nowszej, mniej tradycyjnej odmiany, przesyconej zmysłowością i doprawioną solidną dawką wisielczego poczucia humoru. W pierwszym rzędzie narzucają się skojarzenia z dorobkiem Jeana Rollina i Jesusa Franco, jednakże z pewnym zastrzeżeniem. Podczas gdy obydwaj panowie stawiali głównie na hipnotyczną atmosferę, redukując akcję do niezbędnego minimum, komiksy o Zarze są pełne dramatycznych wydarzeń i zaskakujących zwrotów akcji. Bez wątpienia Franco i Rollin wiele by dali za aktorkę, która seksapilem i temperamentem dorównywałaby Zarze Pabst. Równie seksowne nie były nawet Soledad Miranda w Vampyros Lesbos i Brigitte Lahaie w Fascination!

Z pierwszego tomiku przygód niezrównanej Zary dowiadujemy się m.in. jak nietypowe formy może przybierać miłość ojca do córki, jak szybko i skutecznie ożywić wampira, a także jak bardzo głębokie dekolty nosiły panienki z dobrego domu w wiktoriańskiej Anglii... Czytelników XXI wieku zaskakiwać mogą mętne dywagacje naukowców na temat przeszłości wampira Drakuli. Przecież każde dziecko wie doskonale, że był to Vlad Tepes, hospodar wołoski z XV wieku, postrach Turków i wielki miłośnik palowania. Nie powinniśmy jednak zapominać, że w latach 70. nie było jeszcze odpowiedniego hasła na Wikipedii czy filmowego hitu Coppoli, zaś głównym źródłem wiedzy historycznej o hrabim Draculi była dla komiksowych twórców hammerowska seria z Christopherem Lee w roli głównej.

Zapraszam do lektury!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Prosiacek 1990-2010

2010-11-13T13:01:00.001-08:00

Nie po raz pierwszy za sprawą Kultury Gniewu rasowy underground wędruje na salony Empików. Tym razem tego zaszczytu doczekał się Krzysztof "Prosiak" Owedyk, twórca komiksowego zina Prosiacek, celnie i dowcipnie komentującego polską rzeczywistość lat 90tych. Imponujących rozmiarów tom zbiorczy jest prawdziwą podróżą sentymentalną dla wszystkich czytelników, którzy pamiętają te dziwne, niespokojne czasy tuż po przemianie ustrojowej. Okres, w którym jednym z najgroźniejszych szkodników okazała się czarna stonka...

RELIGIA W SZKOLE

Rok 1990
Ksiądz katecheta: Bóg pragnie, byśmy go kochali.

Rok 1992
Ksiądz katecheta: Powinniśmy kochać Boga.

Rok 1994
Ksiądz katecheta: Należy kochać Boga!

Rok 1996
Ksiądz katecheta: Boga koniecznie trzeba kochać!

Ksiądz katecheta: Synu, kiedy w końcu pokochasz Boga?
Uczeń #1: A!
Uczeń #2: Nie chciał iść na religię...

Drzewa (1995) - Nie mordujcie lasu!

2010-11-08T08:35:00.000-08:00

Grzegorz Królikiewicz, najbardziej bezkompromisowy spośród polskich reżyserów, za temat swojego ostatniego filmu fabularnego obrał bezpardonową konfrontację człowieka z naturą. Drzewa określane są zazwyczaj jako ekologiczny horror, jednak nie jest to całkowicie precyzyjna klasyfikacja i na dobrą sprawę mogła wyrządzić dziełu więcej szkody niż pożytku. W przypadku filmu podpisanego przez twórcę, który jak żaden inny zasłużył na miano "polskiego Godarda", możemy być pewni tylko tego, że będzie awangardowo i mrocznie. Ów mrok występuje w Drzewach prawie wyłącznie w warstwie metaforycznej. Tonacja obrazu jest bardzo jasna, wręcz mieni się wszystkimi kolorami tęczy. A to za sprawą wielobarwnej roślinności, która staje się głównym punktem zainteresowania twórców.

W tle bujnej przyrody znajduje się para małżeńska zamieszkująca w nadmorskim miasteczku. Paweł (Paweł Wawrzecki) jest nauczycielem przyrody w podstawówce. Zamiast cieszyć się ciszą i spokojem na lekcjach (dzieci są wyjątkowo grzeczne - to jeden z koronnych dowodów na całkowity brak realizmu w filmie), bohater zadręcza się świadomością, że jego pedagogiczne wysiłki nijak się mają do zawodowych sukcesów jego żony, uznanej pani biolog, cieszącej się w świecie naukowym sławą supergwiazdy. Ewa (Ewa Kasprzyk) bez reszty pochłonięta jest badaniami nad roślinami, przesiadując dnie i noce w gigantycznej pracowni, wypełnionej komputerami i sadzonkami. Zaniedbywany i sfrustrowany małżonek zaczyna urządzać jej sceny, narasta w nim ślepa furia, którą zaczyna kierować na przedmiot badań Ewy.

Paweł utwierdza się w przekonaniu, że winę za jego wszelkie kłopoty ponoszą rośliny, oglądając telewizyjne wystąpienie charyzmatycznego profesora (Leon Niemczyk!). Głaszcząc pieszczotliwie ogromnego węża, profesor twierdzi, iż drzewa, krzewy, trawa, tudzież inne chwasty są dla ludzkości zwykłą zawadą. "Nie potrzebujemy ich tlenu, ponieważ promienie księżyca dostarczają nam zbawczy ozon!" - przekonuje, nawołując do ostatecznej rozprawy z przebrzydłą roślinnością, która od wieków toczy z rodzajem ludzkim walkę o dobra naturalne planety. Profesor wydał nawet książkę na ten temat. Co ciekawe, jej współautorką była Ewa, zupełnie nieświadoma faktu, że wyniki prowadzonych przez nią badań posłużą do wysnucia tak skrajnych wniosków.

Paweł przekonuje urząd miasta o konieczności wycięcia wszystkich spróchniałych drzew, zasłaniając się troską o publiczne bezpieczeństwo. Na tragedię nie trzeba długo czekać. Jeden ze ścinanych dębów przygniata robotnika (Franciszek Trzeciak, jeden z najbrzydszych polskich aktorów, ulubieniec Królikiewicza). Pod wpływem argumentów Pawła, a zapewne również i prof. Niemczyka, który za sprawą TV gości w każdym domu, mieszkańcy miasteczka biorą się do masowego wyrębu lasu. Od tej pory zaczyna się totalna masakra. W ruch idą siekiery, piły mechaniczne, noże, palniki, łańcuchy, igły, żelazka, a nawet zęby (w scenie obgryzania gałązki przez rozszalałą gospodynię domową). Zanim nastanie kres szaleństwa, zostaną powalone setki drzew...

Na potrzeby realizacji ostatniej partii filmu poświęcono sporą połać lasu, dlatego też lekko dziwi Nagroda Specjalna na IV Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Ekologicznych EKOFILM'96. Zapewne jurorzy stwierdzili, że "gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą", że szlachetne przesłanie pro-ekologiczne usprawiedliwia tak radykalne środki. Może zresztą Królikiewicz po prostu wystarał się u drwali o możliwość sfilmowania akcji, która tak czy inaczej zostałaby przeprowadzona? Tego się nie dowiemy, w każdym razie nie można tym razem liczyć na uspokajającą informację: "Żadne drzewo nie ucierpiało przy powstawaniu tego filmu". Nie da się ukryć, że ucierpiało, i to niejedno. Tym ważniejsze staje się pytanie, czy zrealizowane tak wysokim kosztem Drzewa spełniają swoją perswazyjną funkcję? Czy ich wymowa będzie dla wszystkich czytelna?

Klarowność przesłania nie jest w przypadku twórczości Królikiewicza czymś oczywistym. Jego awangardowy, pogmatwany styl sprawia, że widz najczęściej zostaje po seansie z większą ilością pytań niż odpowiedzi. W przypadku Drzew pomocna okazuje się konwencja horroru, do jakiej reżyser się odwołuje. W filmie grozy człowiek staje oko w oko ze śmiertelnym zagrożeniem, ucieleśnionym pod postacią przedstawiciela jakiegoś obcego gatunku. Nierzadko jednak prawdziwe źródło zła kryje się w samej naturze ludzkiej i okazuje się, że naszym największym wrogiem jesteśmy my sami. U Królikiewicza następuje połączenie tych wątków. Pozornie zagrożenie stanowią drzewa, dzięki nietypowym punktom widzenia kamery istotnie przybierające kształty odmiennej, potencjalnie niebezpiecznej formy życia. Właśnie w ten sposób postrzegają je mieszkańcy miasteczka, którzy ostatecznie okażą się prawdziwymi agresorami. Intencja reżysera staje się jasna, gdy odczytamy zawartą w fabule biblijną metaforę, ukazującą na miasteczko jako na raj, w którym człowiek żyje w symbiozie z naturą (choć niezupełnej - w końcu to już XX wiek i wszyscy mają samochody, mieszkania, najzamożniejsi nawet komputery!), zanim nie zwróci się przeciwko niej, ulegając zwodniczym podszeptom Diabła. Metafora nie jest zbyt trudna do odczytania, co chwilę coś nam o niej przypomina, a to znaczące imię bohaterki, a to gigantyczny wąż, ofiarnie dźwigany na ramionach przez Niemczyka. Łatwo też dostrzec w końcowej hekatombie drzew aluzję do pogromów i Holocaustu - mechanizm narastania agresji wobec "obcego", którego obwinia się o całe zło świata, przedstawiony został dość przejrzyście.

Niewątpliwie przy odrobinie dobrej woli da się odczytać większość z tego, co Drzewa chciały nam przekazać. Kwestią sporną pozostaje natomiast, czy mają one wystarczającą siłę sugestii, by przekonać do siebie widzów. Recepcja po premierze okazała się wyjątkowo chłodna. Publiczność zdecydowanie odrzuciła trudny film, w czym sekundowali jej krytycy, spisując Królikiewicza na straty, jako zdziwaczałego do reszty awangardzistę. Drzewa docenione zostały docenione wyłącznie przez grona profesorów nauk humanistycznych. Co nie powinno dziwić - jest to w głównej mierze propozycja intelektualna. Musi rozczarować widzów spodziewający się atrakcyjnej i przejrzystej fabuły, ciekawych psychologicznie sylwetek protagonistów, napięcia i emocji... w sumie wszystkiego, czego tradycyjnie oczekuje się od kina. Całkiem prawdopodobne, że cieplejsze przyjecie mogą zgotować mu miłośnicy horrorów, pod warunkiem, że nie nastawią się na masakrę (nawet najbardziej efektowny wyrąb lasu to jednak nie to samo, co krew i flaki), lecz sugestywny klimat tajemnicy i niepokoju. Niewątpliwe dziwaczne i raczej nie do końca udane dzieło Grzegorza Królikiewicza przy odrobinie właściwej promocji mogłoby doczekać się statusu filmu kultowego. By tak się jednak stało, należało by najpierw postarać się o jego wydanie - w Polsce, a jeszcze lepiej we Francji bądź Japonii. Właśnie tam ma największe szanse na sukces.

Choć screeny pochodzą z pokątnej kopii, jakości obrazu i dźwięku mogłoby jej pozazdrościć wiele polskich klasyków oficjalnie wydanych.

Oto one: tajemnicze, przerażające istoty...

Wszelaka roślinność wychodzi na plan pierwszy, dosłownie przysłaniając bohaterów.

Telewizja szkodzi!

Z siekierą na dąb.

Rzeź niewiniątek: zarówno delikatne listki...

...jak i wiotkie gałązki padają ofiarą ludzkiej agresji!

R.I.P.

Natura zawsze znajdzie sposób. A co z człowiekiem?!?

Komiksowy Cytat Tygodnia - Fables #38

2010-11-07T05:50:00.000-08:00

Poniższy epizod, ukazujący iście salomonową mądrość Imperatora Stron Rodzinnych Baśniowców, pochodzi z 38. numeru Fables, który w 2006 roku pojawił się w wydaniu zbiorczym pt. Homelands. Polski przekład ujrzał światło dzienne w pierwszej połowie bieżącego roku.

Herald: Niech następny petent zbliży się i zostanie wysłuchany!

Imperator: Z jakim problemem przychodzisz?
Petent: Chodzi o mojego brata. Odziedziczył po ojcu połowę majątku, tak jak ja, ale to oszust i imbecyl. Na każdym kroku się ze mną nie zgadza. Kiedy zbierać plony, jak uprawiać jabłka i wiśnie w sadzie. Gdy ja postanawiam robić coś tak, on chce, by było inaczej. Tylko dlatego, żeby mi się sprzeciwiać.

Imperator: Dlaczego nie zajmiesz się uprawą swojej połowy ziemi, a brat niech zajmie swoją?
Petent: To niemożliwe. Ojciec nalegał, by majątek pozostał w całości, dlatego uczynił nas współwłaścicielami każdej połowy.

Imperator: Rozumiem. Ale czego się po nas spodziewasz? To sprawa rodzinna.
Petent: Masz władzę zmienić testament ojca wstecz tak, by całość zapisał mnie. Mój brat wszystko rujnuje, wkrótce pozostaniemy bez grosza.

Imperator: Nie. Nie będziemy się wtrącać pomiędzy dwóch braci. Silne więzy rodzinne to fundament, na którym zbudowane jest nasze imperium.
Zamiast tego usuniemy materialne przeszkody, które między wami stoją.

Imperator: Wasze pola i sady zostaną spalone, bogactwa skonfiskowane, domy zrównane z ziemią, a niewolnicy i najemnicy oddani katu.
Nie zostanie nic, o co moglibyście się kłócić.

Komiksowy Cytat Tygodnia - Wiedźmin, T.3: Mniejsze zło

2010-10-31T04:14:00.000-07:00

Czy Wiedźmin Andrzeja Sapkowskiego jest utworem nieprzekładalnym? Zwolennicy tej tezy mają na jej poparcie żelazny argument: fatalną ekranizację Marka Brodzkiego. Niektórzy powołują się również na serię komiksową autorstwa Bogusława Polcha i Macieja Parowskiego. Czy jednak ich propozycja jest aż tak zła, by służyć za antywzór adaptacji? Na jej recepcji zaciążyła estyma, jaką cieszyły się wcześniejsze prace Polcha, utrzymane w stylu hiperrealistycznym (Funky Koval, Ais - cykl przemianowany ostatnio na Ekspedycję). W porównaniu z nimi Wiedźmin wydawać się musiał komiksem niedbałym, o niedopracowanej kresce, narysowanym jakby od niechcenia. Osobiście nie wydał mi się aż tak tragiczny, może z racji młodego wieku (kolejne numery kupowałem na bieżąco, jeszcze w podstawówce), a może ze względu na całkiem zgrabne scenariusze Parowskiego, w intrygujący sposób rozwijające wątki opowiadań Sapkowskiego. Na przykład: pojawienie się trubadura Jaskra wprowadza do komiksowego Mniejszego zła nie tylko akcenty komediowe (sprośne rymy ludowe, które wyśpiewuje w stanie zamroczenia alkoholowego), ale i głębszą refleksję, której nie powstydziłby się sam Sapkowski.

Małe wprowadzenie w treść: wojownicza księżniczka Renfri stawia swemu odwiecznemu wrogowi, czarodziejowi Stregoborowi, złowieszcze ultimatum. Albo odda się w jej ręce (z których czeka go niechybna śmierć), albo będzie miał na sumieniu życie miejscowej ludności, wyciętej w pień przez bandę bezwzględnych najemników Renfri. Wmieszany w całą historię Geralt postanawia nie dopuścić do masakry mieszczan, stawiając czoło siepaczom księżniczki. Następnie musi usiec w pojedynku z samą Renfri, zresztą nie jest mu obojętna (spędzili razem upojną noc). Ludność miasteczka, nie wtajemniczona w szczegóły sprawy, bynajmniej nie odczuwa wdzięczności, uznając Geralta za zwykłego mordercę, który wszczął burdę na rynku, by wszystkich okrutnie posiekać...

Głos z tłumu: Rzeźnik!!!

Mieszczanin: Zbój!
Mieszczanka: Uważaj, jeszcze i nas porąbie!
Wójt: Ludzie, stać!

Wójt: Dość! Koniec z tym, psiamać!
Czy to już wszystko? Tak wygląda mniejsze zło, które wybrałeś? Czy to już koniec?!
Geralt: Tak.
Wójt: Twoja rana jest poważna?
Geralt: Nie.
Wójt: To zabieraj się stąd i nigdy tu nie wracaj, Geralt. Nigdy!

W tak posępny sposób kończy się opowiadanie Sapkowskiego. Twórcy komiksu dodają od siebie niebanalny epilog, w którym decydujący głos ma człowiek pióra...

Jaskier: Wiedźminie! Zaczekaj!!
Zaczekaj, proszę. Ja wiem więcej niż inni... !!!

Jaskier: Napiszę, że musiałeś. Nie było innego wyjścia!
Geralt: Odejdź, poeto. To nic nie zmieni. I tamtym nie przywróci życia.

Jaskier: Panie Geralt! Uczynię was nieśmiertelnym, jakem Jakier!
Geralt: Głupiś, Jakier. Jestem wiedźmin. I tak jestem nieśmiertelny.

Jakier: Nie lekceważ poety i poezji, wiedźminie. Napiszę, żeś rzeźnik, to rzeźnikiem zostaniesz. A jak napiszę, żeś miłował tę dziewkę, to będziesz postacią tragiczną po wsze czasy!

Geralt: To ci powiem, że faktycznie ją miłowałem.. tej nocy.
Jaskier: Wiedziałem! Czułem! Jakem poeta! Ha, miłowałeś ją! Dzięki, panie Geralt! Ale będzie ballada... Zobaczymy się jeszcze!
Geralt: Nie sądzę, cudaku...

PS: Kadry pochodzą z czeskiej, fanowskiej translacji komiksu (podpisanej przez Mankina, czołowego translatora tamtejszej sceny). Czyżby Czesi mieli więcej serca do "obrazkowego" Wiedźmina?

Mateczko Rosjo, wspomóż Ukrainę!

2010-09-18T08:40:00.000-07:00

Taras Bulba to nowa rosyjska superprodukcja w reżyserii Vladimira Bortko. Chciałem napisać o niej coś mądrego, ale jakoś nie potrafię. Zresztą, niektóre filmy mówią same za siebie. Albo wyręczają się narratorem i protagonistami. Oddaję więc głos ukraińskim Kozakom, którzy do krwi ostatniej walczą z Lachami (tzn. z nami!), choć nie tyle dla odzyskania niepodległości, lecz aby łaskawie zauważyło i przygarnęło ich przyszłe ZSRR!
Można potraktować ten post jako "sequel" jednego z czerwcowych KCT, w którym dowiadywaliśmy się, co myślą bohaterowie klasycznych polskich komiksów tuż przed skonaniem. Teraz przyszła kolej na walecznych Kozaków, którzy w obliczu śmierci robią się wyjątkowo elokwentni...

Kozacki pop (kula w bebechy): Nie żal rozstawać się ze światem. Daj Boże każdemu doczekać takiego końca! Niech na wieki będzie sławną rosyjska ziemia!

Stiepan (wbity na dzidy): Niech przepadną wszyscy wrogowie i przez stulecia raduje się rosyjska ziemia!

Akurat ta przemowa była krótka, lecz skwapliwie uzupełnia ją narrator:

Narrator: I odleciała młoda dusza... Wzięli ją pod ręce aniołowie i ponieśli w niebiosa. Siądź, Stiepan, po mojej prawicy, powie mu Chrystus. Nie zdradziłeś towarzyszy... nie uczyniłeś niczego niegodziwego.* Chroniłeś i zachowałeś moją cerkiew.

* Jezus łaskawie przymyka oko na aktywny udział Stiepana przy wyrzynaniu kilkudziesięciu polskich wiosek. W końcu ich mieszkańcy nie byli prawosławni!

Borodaty (zasiekany szablami): Mam nadzieję, panowie bracia, że umieram dobrą śmiercią. Zarąbałem siedmiu, kopią zakłułem dziewięciu. Niech na wieki rozkwita...rosyjska ziemia!

Mosij Szyło (podstępnie ukłuty w plecy): Żegnajcie... panowie bracia, towarzysze. Niech na wieki trwa prawosławna, rosyjska ziemia. I wieczna jej chwała!

Kolejny Kozak (ugodzony w pierś): Dziękuję Bogu, że przyszło mi umrzeć w waszej obecności, towarzysze. Niech naszym następcom żyje się lepiej, niż nam przyszło żyć... i niech pięknieje umiłowana przez Chrystusa rosyjska ziemia!

Taras Bulba (płonąc na stosie): Co? Pojmaliście mnie, przeklęte Lachy? Poczekajcie! Nadejdą takie czasy, że zrozumiecie, co znaczy prawosławna, rosyjska wiara! Już teraz szanują ją bliższe i dalsze narody. Zrodzi się.... z rosyjskiej ziemi... nasz car! I nie będzie w świecie siły, która by mu nie uległa!

Narrator (dodaje): Ale czy znajdą się na świecie tacy odważni... takie ognie i taka moc, która pokonałaby rosyjską potęgę?

Z pewnością nie za wspaniałych rządów Wladimira Putina!!!

Komiksowy Cytat Tygodnia - Blankets

2010-09-09T05:45:00.000-07:00

Blaski i cienie dorastania, z pierwszą miłością na pierwszym planie. Trudno o lepszą autobiograficzną „nowelę graficzną” niż Blankets Craiga Thompsona. Najbardziej charakterystyczne fragmenty tego obszernego, bo aż 600-stronicowego dzieła, to wszystkie intymne chwile pomiędzy Craigiem i jego ukochaną Rainą. Czy jednak te subtelne, pełne tkliwości kadry nie stracą niczego ze swojego piękna, kiedy bezceremonialnie wyrwie się je z kontekstu, potnie i wstawi na bloga w ramach kolejnego Komiksowego Cytatu Tygodnia? Nie chciałem ryzykować, stąd też wybór fragmentu zupełnie odmiennego w charakterze, niemniej nie bez znaczenia. Ukazuje bowiem dość specyficzne środowisko, w jakim bohater dorastał…

Katecheta: Craig, muszę z tobą porozmawiać…
Kategorycznie ci odradzam. Nie idź na wydział Sztuk Pięknych.

Katecheta: Mój brat studiował Sztuki Piękne i kazali mu robić „szkice z natury”, rozumiesz?
Craig: Ach?
Katecheta: I, widzisz, musiał rysować ludzi, ale oni… ech…

Katecheta: … nie mieli na sobie ubrań.

Katecheta: To było jak rzucenie się prosto w ramiona POKUSY.
Wkrótce to mu nie wystarczyło, więc uzależnił się od PORNOGRAFII…

Katecheta: A później, ponieważ i tego było za mało… nastąpił…
…uch…

Katecheta: Przepraszam.

Katecheta: …Nastąpił kolejny logiczny etap.
Katechetka: Z.. Zabijanie ludzi?

Katecheta: HOMOSEKSUALIZM.
Katechetka: Och… Co za tragedia.

No control

2010-09-07T05:07:00.000-07:00

Bieżący tydzień zapowiada się tak pracowicie, że raczej nie znajdę czasu na publikację większego posta. Niestety! Ledwo co udaje mi się przeczytać dziennie kilka stronic powieści Łaskawe Johnatana Littella. Zapewne niedługo podzielę się swoimi przemyśleniami, gdyż doprawdy trudno o lekturę w większym stopniu prowokującą. Na dzień dzisiejszy swoisty teaser pod postacią cytatu. Być może nie zawiera się w nim żadna z przewodnich myśli utworu, są to raczej poboczne przemyślenia bohatera. Nawiązują one jednak do zagadnień dość regularnie na blogu poruszanych...

"Nagle stało się dla mnie przeraźliwie jasne, że męska kontrola i dominacja to mit, że mężczyźni to dzieci, zabawki, służące kobietom do osiągania przyjemności, przyjemności nigdy nie zaspokojonej i o tyle osobliwej, że - chociaż mężczyźni mają złudzenie kontroli i sądzą, że panują nad kobietami - w rzeczywistości to one wysysają z nich wszystko, rujnują ich dominację i łamią kontrolę, żeby na koniec dostać od nich dużo więcej, niż oni sami chcieliby dać. W swej świętej naiwności mężczyźni uważają, że kobiety są bezbronne i trzeba je w związku z tym wykorzystywać i chronić, a tak naprawdę to kobiety, pełne tolerancji i uczucia, a czasem także pogardy, kpią sobie z dziecięcej i nieskończonej bezbronności mężczyzn, z ich wrażliwości, z kruchości, prowadzącej tak często do całkowitej utraty kontroli, z tego, jak bardzo są podatni na złamania, i z próżności zamkniętej w silnych męskich ciałach. Dlatego zapewne kobiety zabijają tak rzadko. Tak, ich cierpienie jest większe, ale to one mają zwykle ostatnie słowo."

Trudno się nie zgodzić z tak przenikliwą i bezlitosną opinią. To my jesteśmy płcią słabą, a na dodatek jeszcze brzydką! Jedyna nadzieja w tym, że świadome swej przewagi kobiety od czasu do czasu okażą się dla nas łaskawe...

Tytuł: Łaskawe
Autor: Jonathan Littell
Wydawca: Wydawnictwo Literackie, 2008
Liczba stron: 1040 (!)

Komiksowy Cytat Tygodnia – Asterix, T.16: Asterix u Helwetów

2010-09-04T01:21:00.000-07:00

Pozostajemy w klimacie antycznym... Wystawne orgie były tak istotnym elementem życia Rzymian, że obowiązkowo musiano o nich wspomnieć w każdym dziele, jakie traktowało o Imperium, nawet jeśli przeznaczone było dla dzieci i młodzieży. Vide Asterix. Tuż na początku albumu szesnastego pojawia się scena hucznej zabawy, której uczestnicy nie znają umiarkowania w jedzeniu i piciu. Przy okazji Gościnny i Uderzo pozwalają sobie na pewną aluzję, możliwą do odczytania wyłącznie przez starszych czytelników…

Nastrój niewinnej zabawy, jaka panuje w osadzie galijskiej, różni się oczywiście od atmosfery w pałacu Grukchusa Mawirusa, potężnego namiestnika rzymskiego w Condate (Rennes). Tymczasem robią tu wszystko, aby się zabawić…

Grukchus Mawirus: Ach! Oto i tancerki!

Biesiadnik: Na Jowisza, szlachetny Mawirusie, twoje orgie są cudownie dekadenckie. Pozwalają nam zapomnieć, że jesteśmy tak daleko od Rzymu!
Grukchus Mawirus: Najważniejsze to wykazać się dobrym smakiem… Moje orgie przygotowuje sam Fellinus, rzymski organizator imprez.

Nie tylko twórcy Asterixa decydują się na podobną formę hołdu dla Federico Felliniego. Jego Satyricon, absolutnie genialną wizję antycznego Rzymu, docenił również Derek Jarman, którego pełnometrażowy debiut, gejowski poemat o miłości św. Sebastiana do Chrystusa, rozgrywa się mniej więcej w tym samym okresie. Uwaga: W przemowie centuriona, z rozrzewnieniem wspominającego dawne czasy, można rozszyfrować jeszcze jedno głośne nazwisko!

Centurion: Za mojej młodości, to dopiero były orgie! A jakie wyścigi rydwanów słynnego Cecilli Mille, reżysera z Silva Sacra. Co noc organizował przedstawienia z setkami tańczących dziewcząt. A teraz… Niedawno zjawił się ten człowiek ze wschodu, nazywany Fillistini. Zaliczył wszystkie burdele Rzymu, szukając pięknych chłopców do swojego spektaklu Satyricon. Komu dwadzieścia lat temu przyszłaby do głowy podobna perwersja?

Tak, Rzym po Fellinusie nie wygląda już tak samo...

Mio figlio Nerone (1956) - Boski, oszczędzaj głos!

2010-09-02T04:45:00.000-07:00

W latach 50. ekrany kin zdominowały wielkie produkcje historyczne, przeważnie o tematyce biblijnej (Stary Testament, Jezus i spółka) i około-biblijnej (prześladowania szlachetnych chrześcijan przez dekadenckich Rzymian). Kręcone z przepychem, w technice Technicolor i widescreen, bez wątpienia były imponującymi widowiskami, jednak już nawet wówczas mogły irytować bardziej wyrobionych widzów niemiłosiernym patosem, fabularnym banałem i natrętnym moralizatorstwem. Od pewnego momentu inicjatywę przejęli Włosi, realizując setki filmów o zbliżonej tematyce i znacznie skromniejszym budżecie. Jednak w 1956 roku postanowili zabawić się nieco kosztem antyku, realizując komedię Mio figlio Nerone, w której centralną postacią został najbardziej popularny czarny charakter filmów sandałowych, cesarz Neron.

Jakże to, matkobójca i podpalacz Rzymu bohaterem lekkiej komedii?!? Ale właściwie, dlaczego by nie? Od prawie dwóch tysięcy lat ten rzymski cesarz był obiektem niezliczonej liczby niewybrednych paszkwili. Chrześcijanie nie mogli mu wybaczyć, że to za jego panowania rozpoczęły się prześladowania ich religii, nie zakrojone co prawda na tak szeroką skalę, jak to się zazwyczaj przedstawia, ale mniejsza o szczegóły. Neron stał się symbolem krwawego tyrana, a dla jego większego zohydzenia uczyniono zeń karykaturę, wyśmiewając wszystko, co tylko się dało: jego rude włosy, tuszę, nawet zacięcie artystyczne. Ten komiczny aspekt cesarza widać dość dobrze w ekranizacjach Quo Vadis, zawierających obowiązkową scenę, w której niemiłosiernie fałszuje przy akompaniamencie liry, skwapliwie oklaskiwany przez zastraszonych dworaków. Zwłaszcza Peter Ustinov w słynnej amerykańskiej produkcji nie zawahał się swoją aktorską szarżą uczynić z Nerona postaci, która budzi zarówno grozę, jak i śmiech.

Jeszcze dalej poszedł w Mio figlio Nerone Alberto Sordi, który jako szalony cesarz wyłącznie bawi, pomimo licznych nagannych postępków, jakich się dopuszcza. Zresztą bardzo często to właśnie one stają się źródłem przedniej rozrywki. Neron stroni od Rzymu, spędzając czas w nadmorskiej willi, w towarzystwie swojej narzeczonej, pięknej Poppei (Brigitte Bardot) oraz starego nauczyciela, filozofa Seneki (Vittorio De Sica). Idyllę przerywa pojawienie się Agryppiny (Gloria Swanson), matki cesarza, która nie daje mu spokoju, namawiając do podboju Brytanii. Przyłączenie nowych ziem do imperium byłoby czynem godnym władcy Rzymu i napełniłoby dumą jej matczyne serce. Tymczasem Neron ma zupełnie inną wizję swojej kariery. Chciałby zostać pierwszym artystą na carskim tronie, a zagranicę podbić raczej swym talentem wokalnym podczas międzynarodowego tournee.

Jego zapał jest autentyczny i aż szkoda, że nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistych umiejętnościach. Co do tego, że Neron nie powinien śpiewać, zgadzają się wszyscy, doskonale przy tym wiedząc, że zdradzenie się z tą opinią nie byłoby czynem rozsądnym. Jednak podczas gdy Poppea i Seneka, pragnący utrzymać swą pozycję faworytów, prześcigają się w komplementach, matka robi wszystko, by poznał przykrą prawdę o swym talencie. Rzecz jasna wykorzystuje do tego osoby postronne. Nawet bez prób kwestionowania talentu syna Agryppina musi mieć się na baczności. Neron przeczuwa, że to właśnie ona jest główną przeszkodą na drodze do wielkiej kariery i postanawia się jej pozbyć. Na wszelkie możliwe sposoby. Czy jednak osobę, której udało się przeżyć rządy Tyberiusza, Kaliguli i Klaudiusza (notabene pomagając temu ostatniemu w przejściu na tamten świat), można tak łatwo wyeliminować?

Komedie historyczne rzadko kiedy są autentycznie zabawne, gdyż opierają się głównie na wygłupach (Kleopatra poślizguje się na skórce od banana, itp.), na szczęście Mio figlio Nerone uznać można za chwalebny wyjątek. Mogłoby się wydawać, że śpiewający Neron to czysty banał, a jednak! Widok Alberto Sordiego, który na scenie ozdobionej jak do barokowej opery wykonuje arię Mamma Mia, w czym wspomaga go chór uroczych cherubinków, potrafi rozbawić do łez. Podobnej sekwencji nie powstydziłby się sam Ken Russell za swoich najlepszych lat! Międzynarodowa obsada świetnie się ze sobą czuje, choć ze wspomnień Brigitte Bardot wynika, że na planie każdy mówił w swoim ojczystym języku (ona sama po francusku, Sordi i De Sica po włosku, a Swanson amerykańskim angielskim) i raz po raz pojawiały się problemy z komunikacją. A propos Bardotki, w kostiumie antycznym wygląda równie wspaniale, co we współczesnym i kto wie, czy gdyby w tym samym roku nie zagarnął jej Roger Vadim, nie stałaby się największą gwiazdą włoskich peplum?

W przedniej rozrywce nie powinien nam przeszkadzać fakt, że autentyczna historia wyglądała akurat odwrotnie. Gdyby Neron istotnie zaszył się na prowincji i muzykował, Agryppina byłaby wniebowzięta. Tych dwoje toczyło bowiem bezpardonową walkę o władzę, w której każdy cios był dozwolony, a wygrać mógł sprytniejszy i bardziej bezwzględny. Fakt zwycięstwa Nerona dobrze świadczy o jego inteligencji, choć nie przynosi mu chwały. Nerona na serio należy szukać jednak gdzie indziej, nie w kinie, lecz komiksowej serii Murena, której cztery pierwsze albumy wyszły również u nas.

„Minął Nero, jak mija wicher, burza, pożar, wojna lub mór”, ale na szczęście można oglądać go w tak fajnych filmach, jak ten:

Niezapowiedziana wizyta mamusi

Agryppina chce uczynić z syna wojaka, on natomiast marzy raczej o karierze wokalnej (patrz niżej)

A Song For Mamma

Poppea podczas jednej ze swych mlecznych kąpieli

Poppei nigdy za wiele!

Neron, Seneka i Poppea przygotowują ostateczne rozwiązanie problemu Agryppiny. Czy tym razem się powiedzie?

Seneka dyktuje strofy dla potomności

Poppea Forever!

Na imprezach u Nerona czas mija jak z bicza strzelił!

Triumf artysty

Katia (1959) – Car, moja miłość

2010-08-30T06:20:00.000-07:00

Nie mamy dobrych doświadczeń z carską Rosją. Co prawda przez cały XIX wiek stanowiliśmy część Imperium, ale najwyraźniej nie chcieliśmy tego faktu zaakceptować. Świadczą nie tylko kolejne desperackie próby odzyskania niepodległości, ale i ówczesna literatura, utrwalająca negatywny obraz ciemiężcy, chyba ważniejsza dla naszej zbiorowej świadomości niż wszystkie nieudane zrywy narodowe. Wystarczy sięgnąć po Mickiewicza, który dla Rosji nie ma litości, zwłaszcza w Dziadach: piękne miasto Petersburg oskarża o brak gustu, zaś największym bluźnierstwem, jakie wkłada w usta Konradowi, jest porównanie Boga do cara! Nic dziwnego, że po tej lekturze wobec żadnego z przedstawicieli rosyjskich monarchów nie możemy żywić ciepłych uczuć.

Co innego Francuzi, którzy z władcami Rosji utrzymywali pozytywne stosunki i mieli powody, by opłakiwać koniec dynastii Romanowów. O ich sympatii względem carów świadczy dobitnie film Katia, powstały pod koniec lat 50. Jego treścią jest namiętny romans Aleksandra II z młodą arystokratką, wyniesioną do rangi pierwszej faworyty (z perspektywą zostania carycą, do czego niestety nie dochodzi). Aleksander II ukazany zostaje jako mądry, przenikliwy władca, który pragnie polepszyć dolę ludu. Niestety, na drodze realizacji zaplanowanych przez niego reform socjalnych stają ministrowie, myśląca wyłącznie o własnych interesach. Ileż dobrego dokonałby car, gdyby nie ta banda pochlebców i obłudników! Niestety, o jego szlachetności nie wie tajna rada rewolucjonistów, której idee socjalizmu uderzyły do głowy, popychając do czynów desperackich, takich jak próba zamachu na znienawidzonego władcę…

Rewolucyjne wrzenie, śmiertelne niebezpieczne dla monarchii, okazuje się zbawienne dla samego filmu, który jako melodramat mógłby okazać się za mało dramatyczny. Romans bohaterów nie napotyka zbyt wielu przeszkód. On ją kocha, zaś ona jego, obydwoje są piękni i czarujący, a różnica wieku nie przeszkadza. Ministrowie szemrzą, ale ostatecznie romans Aleksandra nie kłopocze ich w takim stopniu, jak jego miłość do ludu. Nawet schorowana caryca akceptuje nową kochankę męża i na łożu śmierci wyznacza ją na swą następczynią. Ciąg dalszy mógłby być romantyczną idyllą, gdyby nie ta przeklęta polityka. Zamachy na Aleksandra powtarzają się i choć on sam zachowuje godne podziwu opanowanie, nie zmienia to faktu, że jego życie wisi na włosku. Chyba że wprowadzi na czas satysfakcjonujące dla rewolucjonistów reformy. Czy jednak pozwolą mu na to interesowni ministrowie?

Po filmie Roberta Siodmaka spodziewałem się po prostu romansu z wyższych sfer, tymczasem otrzymałem znacznie więcej. Co prawda para amantów jest nie do pogardzenia. Curd Jürgens, niemiecki aktor bardzo chętnie obsadzany we francuskich produkcjach, jak mało kto nadaje się do ról twardych i szlachetnych władców (a także dzielnych wojaków). Romy Schneider specjalizowała się w tym okresie w rolach młodych dziewcząt, które swym wdziękiem podbijają serca osób u władzy: królów, cesarzy, carów... Curd i Romy doskonale się prezentują, tak że nietrudno uwierzyć w ich ekranową miłość. Jednak kolejna po tetralogii Sissi miłosna historia z wyższych sfer bardzo łatwo mogłaby znudzić widza, gdyby nie zastrzyk napięcia pod postacią rewolucjonistów. Choć są ewidentnym zagrożeniem, film unika ich potępienia. Cele przecież mają słuszne, tylko te ich metody… Gdyby tylko wiedzieli, że car dobrze im życzy i należy raczej zabrać się za osoby z jego gabinetu!

Pomimo dość drastycznego finału, wymowa całości okazuje się zaskakująco pojednawcza. Twórcom udaje się zarówno poprzeć postępowe hasła, jak i zachować honor i splendor Jego Majestatu. A jednak Katia przekona do siebie głównie konserwatystów, ponieważ przede wszystkim jest wyrazem sentymentu za bezpowrotnie minioną epoką, za jej świetnością i blichtrem, za pięknymi kobietami w zachwycających sukniach oraz przystojnymi mężczyznami w świetnie skrojonych mundurach. Tęsknoty za dawną mocarstwowością. I choć ta nigdy nie była naszym udziałem, bardzo przyjemnie jest zapomnieć o tym na czas seansu i przez półtorej godziny pławić się w luksusach carskiego dworu.

Фото:

Car Aleksander II oraz jego syn,
poirytowani ślamazarnością rządu

Wdzięczna heroina

Car i Katia bratający się z ludem

Jej pierwszy bal

To właśnie miłość!

XIX wieczna Rosja to okres wielu krwawych pojedynków

Jednak car powinien obawiać się raczej Komitetu Rewolucyjnego…

… który z maniakalnym uporem przygotowuje kolejne zamachy
(tutaj: bombowy)

Pełna złych przeczuć Katia żegna ukochanego.
Czy zobaczy go jeszcze żywego?!?